Ένας δρόμος λοιπόν μου μένει
Εσύ
με το ουράνιο τόξο
καρφωμένο
στην ίριδα των ματιών σου
Εσύ
με τα ρόδα της άνοιξης
ιχνηλάτες
στο περίγραμμα των χειλιών σου
Εσύ
με το απέριττο της νύχτας
κρυμμένο
στις χαραμάδες των μαλλιών σου
Εσύ
με το χαμόγελο του ήλιου
ξαπλωμένο
στα πατήματα της καρδιάς σου
Εσύ
με το απόλυτο της ύπαρξης σου
να γεμίζει
τα κενά της μοναξιάς μου.
Ένας δρόμος λοιπόν μου μένει
Εσύ.
...
Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου