Το γαλάζιο πουλί
που φτερούγισε
στο καταχείμωνο
στάθηκε
στο παράθυρό μου.
Έμεινε
για λίγο
διστακτικό
έριξε ολόγυρα
διερευνητικές ματιές
κοίταξε μέσα
και χτύπησε
με το ράμφος του
το τζάμι.
Άνοιξα
με προσποιητό ενδιαφέρον
το παράθυρο.
Ένα μικρό
τετράγωνο
κομμάτι
χαρτί
που ήταν περασμένο
με μεταξωτή κλωστή
στο αριστερό του πόδι
έγραφε
με ανεξίτηλα γράμματα:
«ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΕΛΠΙΔΑ
ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΗ ΦΩΤΙΑ
ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ
ΤΡΕΦΕΤΑΙ
ΜΟΝΟ ΜΕ ΣΠΟΡΟΥΣ».
Του άφησα
στο περβάζι
τα λιγοστά ψίχουλα
που είχαν απομείνει
από το τραπέζι
της προηγούμενης ημέρας.
Ύστερα
έκλεισα το παράθυρο
ερμητικά
και του γύρισα
την πλάτη.
Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου
που φτερούγισε
στο καταχείμωνο
στάθηκε
στο παράθυρό μου.
Έμεινε
για λίγο
διστακτικό
έριξε ολόγυρα
διερευνητικές ματιές
κοίταξε μέσα
και χτύπησε
με το ράμφος του
το τζάμι.
Άνοιξα
με προσποιητό ενδιαφέρον
το παράθυρο.
Ένα μικρό
τετράγωνο
κομμάτι
χαρτί
που ήταν περασμένο
με μεταξωτή κλωστή
στο αριστερό του πόδι
έγραφε
με ανεξίτηλα γράμματα:
«ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΕΛΠΙΔΑ
ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΗ ΦΩΤΙΑ
ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ
ΤΡΕΦΕΤΑΙ
ΜΟΝΟ ΜΕ ΣΠΟΡΟΥΣ».
Του άφησα
στο περβάζι
τα λιγοστά ψίχουλα
που είχαν απομείνει
από το τραπέζι
της προηγούμενης ημέρας.
Ύστερα
έκλεισα το παράθυρο
ερμητικά
και του γύρισα
την πλάτη.
Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου