Το λυκόφως απλώνει τα πλοκάμια
στον εσωτερικό μου κόσμο.
Η νοσταλγία του έρωτα χαϊδεύει
τις χειμωνιάτικες ώρες.
Σχίζουν την ομίχλη
οι σταγόνες της ταραχής,
καθώς αντικρίζουν δυο κορμιά
να κείτονται έρμαια
στις ψευδαισθήσεις.
Έχω πετάξει τα ημερολόγια
απ'τους τοίχους,
μένω αδιάφορος μπροστά
στην τετριμμένη μέτρηση των ανασασμών μας.
Πάντα θα μεσουρανούν στα τοπία της ψυχής
η ανάσα ,ο ιδρώτας,
ο απόηχος των συναισθημάτων.
Ο χρόνος συνθλίβεται
όταν τα ρίγη εισβάλλουν
στα εξουθενωμένα,
απ'τις δονήσεις του έρωτα...σώματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου