Στον καταραμένο σου κήπο
θαμμένη εκεί
η αγάπη μένει.
Κι όταν τα κυπαρίσσια
κόψουνε οι ξυλοκόποι
και μαζέψουν τις πέτρες
από τα αναθέματα
τότε θα γίνουν
τα δοκάρια και οι τοίχοι.
Ω πίστη
θα είναι όλα έτοιμα για το γεγονός
και στο κρεβάτι
με το κοράκι γελαστός
θα αγαπηθώ.
Η όψη μου
το άγαλμα που θα χαϊδέψω
ξαπλώνοντας σαν ήλιος
που ακουμπά χορδές μιας άρπας.
Χλευάζοντας
εκείνη την στιγμή που αρρώστησα
ζητώντας
να μολύνω τον αέρα κι άλλο
μέσα στην υπερβολική μου καλοσύνη
οδύνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου