Φωτεινοί σηματοδότες
στην πορεία
ποδηγετούν με πλάγιο λόγο,
στο σκοτάδι τοκετοί
με πόνο και αίμα
ανασυνθέτουν την αθανασία
και σφραγίζουν με φως
τα σκούρα κάτοπτρα της Αχερουσίας.
Απολιθώματα μιας νεκρής νύχτας
απλώνουν γύρω
δίχως χρώμα σκιάς,
μοιρολόγια ιερουργούν
χαμένες γενιές
το σώμα διπλώνει
στη λάμψη του φονιά
ξενιστές
νεκρά κύτταρα απομυζούν.
Μάταιη αναμονή
σ' ένα ξεχασμένο λιμάνι.
Μακριά
στον τελευταίο κύκλο της γης
χαμένοι στην απουσία του "εμείς"
σβήνει και η τελευταία φωνή
σαν ξεμακραίνουμε
μ' έναν αθόρυβο αποχαιρετισμό
ευτυχισμένοι μέσα
σε μια ετοιμόρροπη παρένθεση.
