Προσεχώς χρώμα -Μιλένα Σπανού

Οι μέρες υπομένουν
Το σαρκοβόρο κύμα
διαγγέλλει
την φθορά του
με ρόγχο κούφιο
πριν την οριστική σιγή
Αυτή την φορά
η φθορά επουλώνει
Ένα ασυναίρετο λευκό
στα πέριξ
αφήνει
στις χαλαρωμένες ραφές
του ορίζοντα
την εύλογη δυσπιστία
για την τύχη
του αυριανού τόξου
Στα λίγα προσεχώς λεπτά
το διάφανο πρίσμα του ύπνου
απ' την παλέτα των επτά
θα δώσει την άδεια
στο επίμονο κόκκινο
να ξεπατικώσει
το ίχνος
του τελευταίου εφιάλτη
και να τον παραδώσει
σ ' ανατολή
από κοχύλι
και άγουρο ήλιο

ΑΨΕΝΤΙ - ΜΙΛΕΝΑ ΣΠΑΝΟΥ

Ο ορίζοντας μικραίνει
σ' ένα δωμάτιο χωράει
ντυμένο κάτοπτρα
κυρτά
Το είδωλό μου αυγατίζει
Της ανεξαρτησίας μου μοιράζει την προκήρυξη
Τους φόβους μου μπολιάζει
που προπορεύονται
και μ' αναγκάζουν
μάγος μαθητευόμενος να γίνομαι
να στροβιλίζομαι
γύρω από παγανιστικά τοτέμ που την βροχή δεν φέρνουν.
Μόνο
Αψέντι
να καίει
της παιδεμένης μου ευτυχίας
το λαρύγγι
ως το σημείο μηδέν
του από μηχανής πνιγμού της
______________________________
Μιλενα Σπανού 02 IV 2020


Πηγή:milenaphotopoetry.wordpress.com/

Κατάρτια - Μιλένα Σπανού

Θα δανειστώ,

ως το πρωί αν χρειαστεί,

τα βράγχια της νύχτας.

Βαριές ανάσες θ’ αργοσέρνω,

σε ντόκους πολυσύχναστους,

ως την προβλήτα εκείνη,

που μ’ αλαφρώνει να κρεμνώ,

τα κρίματα,

γυμνά,

πόδια ξυπόλητα.

Να σπάει της ψυχής μου ο υμένας,

ν’ αποστραγγίζει η παρθενιά,

κι ένα κοπάδι κέφαλοι,

περαστικοί,

να μαλαγρώνουν,

γύρω από τ’ άλλοθι.

Κατάρτια,

της μέρας κρίματα,

χρέη μικρά,

πάθη μικρά,

μικροί της αυταπάτης καλικάντζαροι,

τις διασταλμένες απ το σκοτάδι κόρες μου να ξεγελούν,

άδεια απόπλου,

από την μέρα μου να παίρνουν,

στα μύχια Βατερλό μου ,

δεσμούς εξ αίματος ν’ απομυζούν.

Κατάρτια, κρίματα.

Ραβδιά πυρακτωμένα,

σ’έναν στρατό ταγμένα,

για το μεγάλο μάτι του Πολύφημου Ουρανού.

Γονάτισα κι απόψε.

Πού να φορτώσω τον κανόνα,

του 12 των ρολογιών.

Στης μέρας μου τα ορφανά,

στα τεθλασμένα είδωλά τους ,

συσσίτιο μοιράζω,

ενός Λυπάμαι..

ενός Πώς παρασύρθηκα..

Πώς σκίρτησα σε μια δαγκωματιά ελπίδας…

εγώ…

ο πειρατής μονόφθαλμος…

...
Πηγή:milenaphotopoetry.wordpress.com/

Το μινουέτο ενός φτερού - Μιλένα Σπανού

Πόσω χρονώ σαι

Όσο ένα φτερό απαντώ

Με σώμα βαρύ

από άψητο πηλό

χειμώνα

Μεσοκαλόκαιρα, αλαφραίνω.

Θαμπό κοχυλι γίνομαι

ακατοίκητο

φορτωμένο 

με σπειρωτούς προορισμούς,

μα πάντα αλαφρύ,

σαν ύπνος,

εκεί

στην εύκρατη ζώνη του μυαλού μου .

Έτσι μετρώ τα χρόνια μου.

Φαντάσου.

Με το ξεριζωμένο μου φτερό

σε πτώσεις εποχών

και μετοχές ανάρμοστες.

Μες τις χαλαρωμένες χορδές 

της βολικής μου μνήμης.

Χωρίζω το φτερό από το σώμα μου,

προτού πετάξω.

Βιάζομαι

Στον ακριβό μονόλογο της μάνας μου 

να επιστρέψω.

Να μείνω νιά.

Αστέργιωτη.

Μιά κρατημένη νότα.

Σκλήθρα,

στο ματωμένο δάχτυλο

του Αιγαίου μου .

ΘΑΡΡΟΣ - Μιλένα Σπανού

Θάρρος είναι αυτό
δεν μετριέται
μήτε ξοδεύεται
ρηχό δεν είναι δεν περισσεύει
μόνο παθιάζεται
άλλοτε από τον παροξυσμό μίας κορόνας γρύλου
κι άλλοτε από μιά άνοιξη νεόκοπη
που γδύνεται του τριζονιού το καύκαλο
πίσω απ ένα λιγνό μίσχο σταχιού
ένα ξερό παραχωμένο σωθικό
Θάρρος σου λέει
ξυπνάει κάποτε
αφού πεθάνει
σαλεύει
το αφουγκράζεσαι
κάτω από στοίβες αζήτητα φορέματα
μέσα στις άπληστες καμπυλότητές τους
(γιατί άραγε να βλέπω απληστία στην καμπύλη)
σε ποιά πανήγυρη
σε ποιό κοφινοπάνερο
να γύρεψαν γαλήνη
σκορπάει ο χρόνος τα κέρματα του θάρρους
κι ύστερα τα υιοθετεί νεκρά
μα ολοστρόγγυλα
έτσι ορίζει της φύσης η ανέντιμη εξαγορά
να χουν πεθάνει πρέπει
πριν τον θεό τους βαφτιστούν αναδεξίμια
μίας αλήθειας
κατακύλιστης

...
Μιλενα Σπανού 03 VI 2020
Πηγή:milenaphotopoetry.wordpress.com/

ΤΟ ΟΓΔΟΟ ΧΡΩΜΑ - Μιλένα Σπανού

Καλοκαιρία,

κι ο σαρκασμός της καταιγίδας αναπαύεται

σε τόξου ουράνιου καμπύλη,

με άγνωστη θητεία

σ εφτά ορατές γραμμές συνηρημένες

απο τύχη

στο όγδοο

της τύχης χρώμα

το λευκό.

Τύχη ασήμαντη,

τυραγνισμένη του λευκού η τύχη, στης θάλασσας τα εύφορα,

πενθεί

από τον Αύγουστο

πέρσι θαρρώ

σαν αλκυόνα επιπόλαιη

και πλημμυρίζει την στεριά

πανστρατιά

από λιγοθυμισμένα χαμομήλια

κι οι πεθυμιές,

ασίτιστες

από το προπατορικό.

Πάει καιρός,

που συγγενέψανε τα δαγκωμένα μήλα με τον πειρασμό

και τα όνειρα,

όλα παιδιά μας,

χώμα βρήκαν ,

μεστό,

να σκεπαστούν.

Από τα σφαλιχτά τους βλέφαρα, πετάξανε τα βότσαλα ,

να φύγουν θέλουν

ασυνόδευτα,

για το γαλήνιο λευκό

το όγδοο χρώμα,

πριν ξεφουσκώσουν τα βουνά

κι ο κόσμος

γίνει

επίπεδος

_______________________________

Μιλένα Σπανού 08 V 2020

...
Painting by Liza Giannouri