Στην Σελήνη Συθέρα - Όθων Δέφνερ

Στο Σύμπαν
ο πλανήτης Ατλάν,
που προέρχεται από τη μυθική
Ατλαντίδα,
έχει ένα δορυφόρο
που λέγεται Συθέρα
ή η Μυστική Σελήνη
των Ηδονών.
Εκεί , ανάμεσα σε κάτι
παράξενους κρατήρες στην ερημιά,
υπάρχει ένας Παράδεισος
φτιαγμένος μόνο για δύο,
όπου με πήγες
επειδή σ’ άρεσα.

Με έσωσες-
Τα χρωστάω όλα
σε σένα.
Οπουδήποτε κι αν πας,
θα ακολουθώ
σε οποιοδήποτε
αστρικό πεδίο
ακόμα και ίσια
στο Θάνατο.

LVII - ΟΘΩΝ Μ. ΔΕΦΝΕΡ

Το να δουν το πρόσωπο

της Μέδουσας

έκανε όλα τα ζωντανά πλάσματα

πέτρα,

στέλνοντάς τα

στο Νησί των Νεκρών.

'Ομως εγώ

βρήκα το Πεπρωμένο μου

βλέποντας το προσσωπό σου,

όμορφο,

όπως η θάλασσα είναι όμορφη,

η σελήνη , ο ήλιος.

Ας ζήσουμε ευτυχισμένοι.

Η ζωή είναι

αρκετά τραγική,

ώστε να μη χρειάζεται

τη συνεισφορά μας

σ'αυτή.

XXXIX - MAΔΡΙΓΑΛΙΑ

Ξέρω να ζήσω,

ξέρω και πως να πεθάνω.

Τις νύχτες μ' αστέρια γεμίζω τη ζωή

όπως ένα ποτήρι κρασί,

με ότι κάνει αυτήν

πιο όμορφη.

Διαβάζω τους Αρχαίους Έλληνες

και Λατίνους συγγραφείς,

ιδίως τα ποιήματα-

ναι , τα ποιήματα-

τα ελεγειακά

του Αλεξανδρινού Καλλίμαχου

και τα λυρικά

του Ρωμαίου Γάιου Πετρώνιου,

και σου ψιθυρίζω:"σ'αγαπώ"

ώσπου τα ηράνθεμα να μαραθούν,

οι ανεμώνες, τα ζουμπούλια,

οι ροζ βιολέττες - που σ'άρεσαν

τόσο πολύ- να ξεραθούν

και το φως

να γίνει

- τελικά-

σκοτεινιά.

Τις νύχτες σου εκμυστηρεύομαι

τα μύχια όνειρά μου,

αν και δεν μπορείς

να τα καταλάβεις

όλα.

Είπε τις,Ηράκλειτε,τεόν μόρον . . . .

Lecto compositus vix prima silentia noctis

carpebam . . . .

ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ ΣΥΘΕΡΑ - ΟΘΩΝ M. ΔΕΦΝΕΡ

Στο Σύμπαν

ο πλανήτης Ατλάν,

που προέρχεται από την μυθική

Ατλαντίδα,

έχει ένα δορυφόρο

που λέγεται Συθέρα

ή η Μυστική Σελήνη

των Ηδονών.

Εκεί , ανάμεσα σε κάτι

παράξενους κρατήρες στην ερημιά,

υπάρχει ένας Παράδεισος

φτιαγμένος μόνο για δύο,

όπου με πήγες

επειδή σ' άρεσα.

Με έσωσες-

Τα χρωστάω όλα

σε σένα.

Οπουδήποτε κι αν πας,

θα ακολουθώ

σε οποιοδήποτε

αστρικό πεδίο

ακόμα και ίσια

στο Θάνατο.

ΑΝΑΚΡΕΟΝΤΕΙΟ - ΟΘΩΝ ΔΕΦΝΕΡ

Δεν έχω πεθάνει

είμαι ακόμη ανάμεσα

στους ζωντανούς.

Και ο άνεμος

που φυσάει

τις νύχτες

πίσω απ'το τζάμι

μου λέει

τι θα'θελα να'μαι:

Θα'θελα να'μουν καθρέφτης

για να με βλέπεις πάντα.

Και διαμάντι στο λαιμό σου,

και χρυσό δαχτυλίδι θα γινόμουν

μόνο στα κοντυλένια σου

δάχτυλα φόρα με.

...

Από την ποιητική συλλογή "ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΛΥΔΙΑΣ "

ΙΜΕΡΟΣ - ΟΘΩΝ ΔΕΦΝΕΡ - ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΛΥΔΙΑΣ

Έκοψα το γιασεμί

με τα πέντε πέταλα

και τα πέντε σέπαλα,

και θυμήθηκα

τον έρωτά σου.

Το χλωμό σου δέρμα,

η ανάμνησή σου

σαν ασημί ξόμπλι.

Πάντοτε την καρδιά μου

θα φωτίζει...

Τι κι αν τα χρόνια

έχουν περάσει,

τι κι αν σε βλέπω

μόνο - στα όνειρα μου;

Ζεις για πάντα.

Σαν ένα γιασεμί

δίπλα σ'ένα άλλο

γιασεμί :

Γεμίζεις την άδεια

ψυχή μου.

ΜΑΔΡΙΓΑΛΙΑ - Ι. - ΙΙ. - ΙV. - V. ΟΘΩΝ M. ΔΕΦΝΕΡ

I.

Δες πόσο ψηλά λάμπει στο στερέωμα
μια σελίδα της Ελληνικής μυθολογίας:
η ελαφρόμυαλη Κασσιόπη,
ο φωτισμένος Περσέας,
η όμορφη Ανδρομέδα,
ο φτερωτός Πήγασσσος!

Απ' όλα τα όντα της πλάσης
μόνο ο άνθρωπος
μπορεί να καταλάβει
τη μαγέια του έναστρου ουρανού,
να του δώσει νόημα ,
αλλα και να τον μολύνει.

II.

Καιρός να γνωρίσεις και συ τον κόσμο,
τη θλιβερή πραγματικότητα, της ιδιοτρoπίες της τύχης,

το φόβο του σκοταδιού, την τρέλλα της σελήνης,
και να συναντήσεις το θάνατο.

Γιατί δεν ακούς ποτέ,
πότε θα μάθεις...;

Βρες και εκπλήρωσε το περωμένο σου!
Φύλαξέτο καλά γιατί μια μέρα αυτό θα σε φυλάξει.

Καθώς σ'αγαπούσα κάποτε
θα σου δείξω την αλήθεια τώρα : -

Mην πεις κανέναν άνθρωπο ευτυχισμένο
που δεν είναι νεκρός...

Τι περισσότερο μπορέι ένας θνητός
να επιθυμήσει ή να αξίζει;

IV.

Το θεικό δώρο της ζωής
-πάντα σοφό και γεμάτο φροντίδα-
δεν πρέπει ποτέ να το ρωτάμε
μονάχα να το δεχόμαστε.

Γιατί κι αν δεν μπορώ να βλέπω
την αληθινή σου ομορφιά,
μπορώ να δω το καθρέφτισμά της
μέσα στα μάτια του μυαλού μου,
και να θυμάμαι
πως κάποτε μ'αγαπησες

V.

Η φρίκη της μοναξιάς.
Ένα δώρο για μένα!...
Απομάκρυνε την κατάρα της
και ελευθέρωσε την ψυχή μου!

Η φρίκη της μοναξιάς
με επισκεύθηκε,
με επισκεύθηκε
και με αγάπησε.

ΜΑΔΡΙΓΑΛΙΑ - VIII.

Δίπλα στα πηγάδια του φεγγαριού,

ή στον ίκιο του μεσημεριού,

έλεγες πως ζήσαμε τη ζωή μας.

Όχι!Εσύ την έζησες . Έσύ!

Ήμουν χαμένος πριν

από την στιγμή που σε γνώρισα.

Κι όμως λαχταρώ να μου αλλάξεις τη ζωή

για να μπορέσω να την αντέξω.

Κάτω από την αγάπη και την προστασία σου
θα γίνω καλύτερος.

Υπήρχε μελαγχολία , τρέλλα μέσα μου,

που εσύ την έκανες να σβηστεί.

Αν σε χάσω, θα είμαι ευτυχισμένος

μονάχα όταν κοιμάμαι.

Τη μέρα ο εφιάλτης

θα ξαναρχίζει.