Μονός:Mαριάννα Ν. Χρήστου

Μονός

Όταν είσαι ένας, δεν είσαι Μόνος.
Είσαι Μισός.
Η μοναξιά σου είναι κομμένη στα δύο.
Μισή για σένα και μισή για τον απόντα.
Είσαι μισός όταν δεν είναι δίπλα σου ο άλλος.
Είσαι μισός όταν κανείς δεν σού σκουπίζει τα δάκρυα.
Είσαι μισός όταν σ’ ακούει μόνο το χαρτί
και το μολύβι ξεδιπλώνει τις σκέψεις σου.
Είσαι μισός όταν δεν σε γεμίζει η ζωή σου.
Μισοάδειος, όχι μισογεμάτος.
Είσαι μισός όταν μιλάς στον εαυτό σου
και κανείς δεν σ’ ακούει.
Είσαι μισός όταν κομματιάζεις την καρδιά σου
και δωρίζεις τα θρύψαλά της.
Είσαι μισός όταν ποθείς τ’ όνειρο
που ξέρεις ότι θα παραμείνει όνειρο.
Είσαι μισός όταν ζεις μια φαντασίωση
για τη φαντασίωση
και όχι για τη δυνάμει πραγματοποίησή της.
Είσαι μισός όσο ψάχνεις.
Είσαι μισός όσο χρειάζεσαι κάποιον ή κάτι.
Είσαι μισός όταν εξαρτάσαι.
Και τότε το ολόκληρο φεγγάρι
όχι μόνο δεν θα σε γεμίσει·
θα αδειάσει ακόμα περισσότερο το κενό σου…

(Άραγε πιο μεγάλη θλίψη προκαλεί
μια μοναχική Ανατολή
ή μια ζευγαρωμένη Δύση;)

Μοναξιάς Μελαγχολία:Μαριάννα Ν.Χρήστου

Δοκιμάζω τα όρια τής αντοχής μου
όταν υπερβαίνω τα σύνορα τής λογικής.
Ξεκινώ ένα δύσκολο ταξίδι
χωρίς συνοδοιπόρο.
(Αν μάθεις να βιώνεις τη μοναξιά,
μονάχα τότε επιβιώνεις)
Εγώ είμαι εγώ,
ακόμα και όταν δεν συνειδητοποιώ ποια είμαι,
όταν δεν αναγνωρίζω πράξεις ή λόγια μου,
όταν κάθε εξωτερική σύγκρουση τρέπεται σε ενδόμυχη.
Κάτι τέτοιες στιγμές
ψάχνω την παρηγοριά στα σοκάκια τής Νύχτας,
αναζητώ την ανακούφιση στις πλατείες τής Μοναξιάς,
διαβαίνοντας τη λεωφόρο τής Θλίψης.
Μού έχει μείνει μια μόνη αξία·
Μον-αξιά…
Εκεί που τελειώνει η μελαγχολία, η μοναξιά και η εγκατάλειψη
αρχίζει το όνειρο.
Σε κάθε τοίχο βλέπω ζωγραφισμένη τη Ματαιότητα
με χρώματα θαλασσινής ψυχής.
Τα παραμύθια ποτέ δεν μιλούσαν για δράκους
που επιβίωναν.
Το κακό πάντοτε εξορκιζόταν,
τα πριγκιπόπουλα ζούσαν ευτυχισμένα.
Κανείς δεν μού μιλούσε για τον πόνο,
για να μην πληγωθώ πρόωρα.
Με σκότωσαν, όμως, και με σκοτώνουν ακόμα
ακόμα και την ώρα που προσδοκώ την Ανάσταση
πάνω στα συντρίμμια μιας χαμένης ζωής
που δόθηκε πίσω στον Δημιουργό της...

Φτωχή Ανθρώπινη Διάγνωση - Μαριάννα Ν. Χρήστου

Σταματούσαν οι δείχτες τού ρολογιού,
εξουθενωμένοι από το αιώνιο δρομολόγιο.
Τα σύννεφα πύκνωναν και αργοσκούραιναν,
ενώ στον ουρανό ξεσπούσαν τα τελευταία δάκρυα.
Ξεκινούσε ένα μεγάλο ταξίδι,
τόσο όμοιο και τόσο διαφορετικό από τα άλλα.
Ακόμα και το χώμα πενθούσε.
Η ιερότερη στιγμή γινόταν φθινοπωρινή στάχτη.
Όχι, δεν πέθαινε κάποιος θνητός.
Τα ζώα ούρλιαζαν στο δάσος,
λες και είχαν λαβωθεί ταυτόχρονα όλα.
Τα δέντρα αποχωρίζονταν τα φυλλώματά τους.
Λουλούδια δεν άνθιζαν.
Ο αέρας δυσκολευόταν ν’ αναπνεύσει.
Κάτι ακινητοποιούσε τούς ανθρώπους.
Ο ήλιος φοβόταν ν’ ανατείλει.
Το φεγγάρι δίσταζε να προβάλει.
Το κενό βασίλευε, το χάος,
όπως πριν δημιουργηθεί το Σύμπαν.
Μα τι συνέβαινε;
Πέθαινε η ίδια η Ψυχή,
που κάποιοι μάς διαβεβαίωναν ότι είναι αθάνατη.
Η παραίτηση ήταν εύκολη.
Οπισθοδρόμηση – όχι πορεία προς τα εμπρός.
Τόσο φτωχή η ανθρώπινη διάγνωση:
αυτοκτονία..