Στη χώρα της αθωότητας και της φθοράς
γεννιούνταν οι έρωτες των ποιητών
και θα ξέρεις ήδη αγάπη μου
πως μυρίζω μελάνι και θάνατο
από εφημερεύοντα αισθήματα
που κοχλάζουν στους αρμούς.
Μας πλησιάζει η αδιάλειπτη νύχτα
κι εγώ δεν έχω να σου προσφέρω
παρά μία πρόσκαιρη ομορφιά,
απ’ τις εξεγέρσεις του σώματος
κι απ’ των ψυχών την αμοιβαία τελείωση,
για να αρδεύω ψιχαλιστά
ένα σκοτάδι με φως αποδημίας.
Αγάπη μου, είμαι εδώ
και μπορώ ακόμη να θρυμματίζομαι,
να γράφω στο ιδεόγραμμα του κορμιού σου
και στους μηρούς σου ωραία ν’ απελπίζομαι
ρουφώντας άπληστα τους καταρράκτες
απ’ του αυχένα σου το ξέφωτο,
γιατί είσαι η κίνηση
που μεταγγίζει το πνεύμα μου
και αν δε σε γνώριζα θα ’ταν όλα ανώφελα
και τα σύννεφα απαράλλαχτα
και τα πουλιά μαρμαρωμένα
και οι θάλασσες
θα ναυαγούσαν στις σελίδες μου.
Σ’ αγαπώ για τις ώρες που έλειπα,
για το ελιξίριο παρόν τ’ ουρανού μας,
για τις μέρες που θα ’ρθουν,
κείνες που δίχως πάθη
και ανταλλάξιμες παραφορές
χώρια θα διαρρέουμε.
Αγάπη μου, όπως ο ήλιος γέρνει κατά τη δύση του
έτσι και τα λόγια μας κάποτε θα τα σκορπίσει ο άνεμος,
όπως το δέντρο που θρηνωδεί την τέφρα των φύλλων του
επάνω στα οδοστρώματα και στις παγωμένες στέγες,
μα πριν οι αγκώνες μου λυγίσουν στο δέος του ακατόρθωτου,
πριν το στόμα μου το κάψει η αλμύρα του χρόνου,
την άβυσσο δαγκώνω της έκστασής σου
και την ψίχα τρυγώ κατανυχτικά της αγάπης σου
με το ίδιο ανερμάτιστο σώμα,
που αποκαλύπτεται,
συσπάται,
πονάει
κι όλο πηγαίνει
πηγαίνει
και σήπεται
νηστικό στα χώματα.
Ελένη Βαρθάλη
Το έργο είναι μέρος του Project "Rem Quidem"
που είναι σε εξέλιξη
για το Painting Project
Poetry in side | Interaction of Arts
