(Άφρακτοι οι ορίζοντες, στα πέλαγα ένας λύχνος
μικρό λουλούδι τ’ ουρανού, μικρή φωνή της νύχτας)
Γνωρίζω ένα εργαστήρι, ένα χωριό, μιά πόλη
τον ζυγό μιάς χώρας, μιά γλυκιά πατρίδα
με ρίζες μυστικές στου χρόνου τα πελάγη
μιά θάλασσα, μιά ηλιοπότιστη γή, μιά νησίδα.
Καταμεσής της θάλασσας μέ ήλιο τυλιγμένα
τα ’χει τα βουνά, τα σπίτια χαλκευμένα
κι άσπροι γέροντες με τ’ ουρανού τη ζάλη
να άδουν τα αιώνια και των κυμάτων πάλη.
Στον αιθέρα μέσα του όπλου ο στεναγμός
και στη γή φωτιά και θειαφιού καπνός
στα δωμάτια σύσσωμοι να ακούν το ποιήμα
του καιρού φωνή και του νού τη ρίμα.
Της οργής βουνά πέσαν γιά να σε θάψουν
και οι ποταμοί το αίμα να το κάψουν
μα η ευχή μας θύμισε στου ουρανού τ’ αδέλφια
στον ήλιο, στο στερέωμα, στα φιλντισένια ντέφια.
Το πρόσωπο του φεγγαριού, ψηλά που το προσμένω
μέσ’ στο μετάξι τ’ ουρανού το καλοδουλεμένο
απ’ το εργαστήρι των δρυμών, τη γή των αλαβάστρων
στ’ ανέμου το αέτωμα, στο πέρασμα των άστρων.
Γνωρίζω έναν γλυκύ καρπό, του ήλιου περιβόλι
που έχει για ρόγα την δροσιά για κλήμα την αχτίδα
φώς, πολιτεία, εορτή κι όλου του κόσμου σχόλη
και σαν τα ρούσια χώματα ολόχρονη ελπίδα.
Γνωρίζω τις εφτά στεριές και τα εφτά φεγγάρια
τα θαλερά, πεντάγνωμα, χιλιοτραγουδισμένα
γνωρίζω και εφτά ψυχές, του νού κρυφά φανάρια
και ένα φεγγαρολούλουδο γνώρισε αυτό εμένα.
Τα στήθη της μου έδινε σ’ αέτωμα αρχαίο
ψηλότερα απ’ τις τιμές και τους ψηλούς ελίτες
τους πόνους μου ν’ αλάφρωνα πίκρες πιά να μην κλαίω
μοίραζε τα λουλούδια της προς τους πιστούς τεχνίτες.
