Έβαλε σημάδι
ο ουρανός
πως αυτή η νύχτα
θα είναι η νύχτα μας
καλλωπίστηκα
φόρεσα τα καλά μου
αγκάλιασα το φεγγάρι
και ξεκίνησα
να έρθω να σε βρω
τ΄άστρα
μου δείχνανε το δρόμο
κι ήμουνα έτοιμος
να ζήσω
την πιο όμορφη στιγμή
της ζωής μου
ήρθες επιτέλους
μα είχαν τα μάτια σου
κάτι ξένο
δεν χαμογελούσες
τα φώτα έσβησαν τριγύρω
επικράτησε σκοτεινιά
μου είπες λόγια
απόρριψης, θλιβερά
κι έζησα έτσι
τον πιο μεγάλο εφιάλτη.
Λέμε για κάποιον
πως είναι βλαμμένος
μα δεν λέμε
ποιός τον έβλαψε
οι περισσότεροι άνθρωποι
που έχουν πρόβλημα
δεν γεννήθηκαν έτσι
κάποιος ή κάτι
τους πείραξε
κι έχασαν το δρόμο τους
τώρα τους λέμε
πειραγμένους
μα μένουμε στην επιφάνεια
όπως συνήθως
σ΄όλα τα πράγματα
συχνά υπάρχουν
κοινωνικά αίτια
γι΄αυτές τις καταστάσεις
κι άμα τις σκαλίσεις λίγο
θα δεις
ότι είναι πολιτικά
όπως σε όλα τα φαινόμενα.
Αυτές οι μέρες
που ζούμε
κόβουν σαν κρύσταλλο
είναι στερνές
πριν τη μεγάλη μπόρα
τη μεγάλη λάμψη
είναι η νηνεμία
πριν τη μέγιστη τρικυμία
που θα ζήσουμε
κι ας μη το καταλαβαίνουμε
θα πάψουν να μας απασχολούν
τα τετριμμένα
τα χρειώδη
μόνο τα σημαντικά
και τα αιώνια
θα μας νοιάζουν
αυτές τις μέρες
που θα ΄ρθουν
ο χρόνος
θα τρέχει με χίλια
κι όσοι πάνε μπροστά
κι όσοι μείνουν πίσω.
Σε άσπρα μικρά βαζάκια
έβαλα το άρωμα σου
τη μυρωδιά του σώματος σου
να το έχω παρηγοριά
όταν εσύ λείπεις
κι εγώ δεν έχω ανάσα
μα τώρα έφυγες οριστικά
κι έμεινα μόνος
τ΄άσπρα μικρά βαζάκια
τέλειωσαν γρήγορα
πώς θ΄ανασαίνω τώρα
έγινες θύμηση
μα τόσο ζωντανή
κυρίεψες το μυαλό μου
ίσως αυτό
με κρατάει ζωντανό
και μια μικρή ελπίδα
στο βάθος του νου
πως θα ξαναγυρίσεις.
Τρίστιχα και τετράστιχα
γράφω και ξαναγράφω
μα ο πόνος εκεί
δεν λέει να φύγει
η σκέψη μου καταλήφθηκε
από τη σκέψη σου
κι ας πέρασαν χρόνια
κι ας δεν υπάρχεις πια
μέσα στη ζωή μου
γέμισα τετράδια
τριάντα, σαράντα
τα χρόνια πέρασαν
δεν υπάρχει γιατρειά
ο χρόνος είναι σαν τη μορφίνη
σε ανακουφίζει για λίγο
κι ύστερα το βάρος
επανέρχεται
είναι μύθος λοιπόν
ότι γιατρεύουν οι λέξεις
η ψυχή έχει
τους δικούς της νόμους
και τίποτα δεν μπορεί
να τους αλλάξει.
Ένα καράβι
μεταφέρει ψυχές
στη χώρα των νεκρών
εν τω μεταξύ
στα πράσινα λιβάδια
συνεχίζεται η ζωή
κανονικά
άλογα χλιμιντρίζουν
πουλιά κελαηδούν
και πετάνε ψηλά
οι άνθρωποι δουλεύουν
ερωτεύονται
πολλαπλασιάζονται
γίνονται μάχες ατομικές
μα και συλλογικές
γίνονται πόλεμοι
για μια σπιθαμή γης
ο χρόνος περνάει γρήγορα
μεγαλώνουν νέοι άνθρωποι
παίρνουν τη θέση των παλιών
κι αυτοί ανεβαίνουν με τη σειρά τους
στο καράβι
για το τελευταίο ταξίδι.
Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο
ήταν τ΄όνειρο μου
όταν ήμουν παιδί
και λίγο ψωμί
να ξεγελώ την πείνα μου
ζητούσα την αγάπη
μα κανείς δεν μου την έδωσε
δεν μου χρώσταγε κανείς
ίσα ίσα τσαλαπάτησαν
τη δική μου
κι έκανα ύστερα
άλλα όνειρα
ν΄ανέβω παραπάνω
μα όσο ανέβαινα
έβλεπα τη βρωμιά
που υπάρχει
στα ψηλά σκαλοπάτια
και αηδίασα
κάθισα στην άκρη
να μη μ΄ενοχλούν
και γύρισα πίσω
στα παιδικά μου όνειρα
ένα τριαντάφυλλο
και λίγο ψωμί
την αγάπη
δύσκολο να τη βρεις.
Σε μαύρα μονοπάτια
σε φέρανε τα βήματα σου
εκεί όπου δεν ήθελες
να πας
κι όμως σ΄έκανε η ανάγκη
και πήγες
σε αίθουσες αναμονής
βρέθηκες πολλές
είχες κλεισμένα ραντεβού
να παλέψεις με τις εμμονές σου
με τους προσωπικούς σου δαίμονες
οι ειδικοί αποφάνθηκαν
α ο ένας
β ο άλλος
γ ο τρίτος
μα εσύ είχες
πρόβλημα σοβαρό
πιάστηκες λοιπόν
από μια διάγνωση
που βρήκες βολική
άρχισες θεραπείες
που κούρασαν το σώμα
την ψυχή σου
πήγες καλύτερα
και πορεύεσαι τώρα
σ΄ένα δρόμο
με χαμηλούς τόνους
και χαμηλό πήχυ.
Ένα βράδυ
κάθισα σ΄ένα μπαρ μόνος
κι έπινα
λίγος ο κόσμος
αυτή καθόταν απέναντι
μα ήταν αλλού
ταξίδευε ο νους της
δεν ξέρω αν είχε πάρει κάτι
ή ήταν μόνο απ΄το πιοτό
κοίταξα, ξανακοίταξα
τίποτα
μόνο φευγαλέα
συνάντησα τη ματιά της
αργότερα έφυγε
έμεινα εκεί
ως τα ξημερώματα
ύστερα βγήκα έξω στο δρόμο
περπάτησα ώρα
πήγα σ΄ένα πάρκο
κάθισα σ΄ένα παγκάκι
κι αγνάντευα τον κάμπο
σε λίγο άρχισε να ανατέλλει
ένας λαμπρός ήλιος
πλημμύρισε ο τόπος φως
ένιωσα το σώμα μου
να γεμίζει ενέργεια
μια δύναμη να με κυριεύει.
