ΕΣΥ ΧΡΟΝΕ - Γιάννης Φιλιππάκης

Ήρεμος,αδιάφορος και απαθής...
Εσύ που διαστέλλεις της ψυχής
τους Ευκλείδειους χώρους.
Εσύ που λυγίζεις το όραμα
και την αγάπη μικραίνεις,
καθώς ο Προκρούστης γιγαντώνει
το άδικο.
Ας λογομαχούν Θεοί και σοφοί
για το Ρει και της ιστορίας τον Ρου !
Τα χείλη των ανθρώπων καμπύλωσε
να λάμψει του ήλιου χαμόγελο,
από το απειροστό σου κβάντο
να γεννηθεί της αγάπης το άπειρο.
Εσύ που λιώνεις τους πάγους
και Ατλαντίδες καταποντίζεις,
που δίνεις μιλιά να ρωτούν οι γοργόνες
<<Αν ζει το Μέγα >>.
Μην αφήνεις τους ποιητές ολομόναχους
να γράφουν με γάντι φεγγαριού
και να κωπηλατούν στης δικαιοσύνης τις φλέβες.
Στα ορθάνοιχτα χέρια μας
κομμάτια ουρανού ελεύθερα,
να ιδρύσουμε αποικίες του ήλιου
χωρίς φυλακές της ιδέας των άστρων,
χωρίς στόματα φόβου κλειστά,
χωρίς κάλπικους τήβεννους δικαστών
και κισσούς που πνίγουν την όραση ...
Με του Ομήρου τα ματια,
γύρνα πίσω
να δεις την χώρα μου
που για μια χούφτα ήλιου

----

Ένα βραβευμένο ποίημα 

του ποιητή Γιαννη Φιλιππάκη

Λογισμών ρήγματα - Γιάννης Φιλιππάκης

 

Ειδωλικές φαντασιώσεις
χωρίς πάθος ψυχής στην ταραγμένη νύχτα
και την μέρα.
Πώς το μίσος
μισεί την αλήθεια ?
Είμαστε εγκόσμιοι άγνωστοι,
της ανελευθερίας στόχοι.
Στην επανάσταση,
το καθαρό μας μηδέν
και το < μηδέν άγαν > Τιτανομαχούν,
με των συγκλητικών την λαγνεία
και το <Καίσαρα χαίρε >.
Τίποτα το ανεξαγόραστο,
μόνο η αγάπη.
Χέρια υψωμένα
χωρίς μάσκες των καιρών,ολοφώτεινα,
για των Κύκνων την παράσταση γάμου.
Όχι άλλες πέτρες σιωπής,
έχουν ακόμα καύσιμο
τα μελανοδοχεία.
Όχι άλλοι πληγωμένοι
που τις αμαρτίες ευλογούν
να γλυτώσουν την κόλαση.
Πουλιά μου νεογέννητα,
δεν είναι μακριά το φεγγάρι,
όσο ένα όνειρο το ταξίδι !
Σημαίες του καλού να φυτέψουμε
στους κρατήρες
των ανθρώπων...