Έρωτας σαν μήνας Μάρτης - Μάκης Σεβίλογλου

Νυχτώνει πάλι κι ο ουρανός
τα μάτια του ανοίγει
γίνεται η σκέψη μου καπνός
κι ένας καημός βαρύς γλυκός
σύννεφο με τυλίγει

Βαραίνουνε τα μάτια μου
τα βλέφαρά μου γέρνουν
κι από το στρώμα μου γλυκά
σαν χάδια που ‘ρχονται κρυφά
τα όνειρα με παίρνουν

Κι είν’ ο έρωτας αντάρτης
άστατος σαν μήνας Μάρτης
σκέρτσα και καμώματα
κι είν’ ο έρωτας σαν ναύτης
που του σβήστηκε ο χάρτης
μες στην καταχνιά τον βρίσκουν
τ’ άσπρα ξημερώματα

Στου πρωινού την ομορφιά
τα μάτια μου ανοίγω
τυφλώνομαι στο πρώτο φως
κι ένας καφές βαρύς γλυκός
με συνεφέρνει λίγο

Μα επιστρέφεις σαν φονιάς
και τα νερά ταράζεις
πετάς τα ρούχα που φοράς
μες στο μυαλό μου κολυμπάς
και δύσκολα μου βάζεις

Σ'ένα δέντρο καθισμένος - Μάκης Σεβίλογλου

Σ' ένα δέντρο καθισμένος να κοιτώ τις ομορφιές
να κοιτώ τα χελιδόνια που αγαπιούνται στις φωλιές
Γύρω μου τριγύρω τόσα θαύματα πολλά
της καρδιάς μου ακούω τους χτύπους πρώτη μου φορά

Ποιός ζωγράφισε τον ήλιο και τη θάλασσα
και το γέλιο στων παιδιών τα πρόσωπα
και ποιός διάολος μας πήρε και δεν βλέπουμε
και ζητάμε πιο πολλά απ' όσα έχουμε
 

Σ' ένα δέντρο από κάτω κάθισα λογάριασα
τι αξίζει να 'ν γεμάτο κι όλα τ' άλλα τ' άδειασα
τι κι αν σέρνεται το φίδι κι ο αητός πετά
ό,τι αξίζει είν' το ταξίδι κι όσο αυτό κρατά