Ρωγμές γεννούν τη νύχτα - Θοδωρής Βοριάς

Απόψε για σένα τρυπιέται
το σκοτάδι απ’ το φεγγάρι.
Οι δρόμοι της Σαλονίκης παραμονεύουν
κι εσύ μαραίνεσαι με μια ζωή στήν ταμπακιέρα,
που δε σε κόφτει πως να τη στρίψεις αφιλτρο
κι αφήνεις να στη φουμάρουν τυχοδιώκτες.

Δεν είναι γι’ άλλον
τα φώτα των μακρινών χωριών
που τρεμοπαίζουν,
για σένα γεννήθηκε η νύχτα.

Αν ξεκολλήσεις απ’ τις σπασμένες πλάκες
                                         των πεζοδρομίων
-κι οι τοκογλύφοι χάσουν ένα σίγουρο χαρτί
τότε θα δεις θεούς και δαίμονες
να τριγυρνάνε στ’ απόμερα σοκάκια.

Θα δεις τη νύχτα να ξεπετιέται
απ’ τις ρωγμές παλιόσπιτων διατηρητέων
και θ’ ανασάνεις, στα γεννητούρια,
τ’ αρώματα των νυχτολούλουδων.
...
Aπο την ποιητική συλλογή του Θοδωρή Βοριά "Χαμένες ψηφίδες"

ΣΗΜΕΡΑ ΕΓΙΝΑ ΔΡΟΜΟΣ

Πάνω μου κυλάει ένα τσιγάρο αναμμένο,
αφήνει στα χέρια μου μαύρα σημάδια
-τα ψηλαφίζω σαν θυμάμαι
πως μου απόμειναν χέρια.

Όσες φορές έγινα δρόμος έτσι πόνεσα,
με πάτησαν,
με τρύπησαν,
μ’ έφτυσαν
κι άλλοτε μ’ αγκάλιασαν
ματωμένοι τραυματίες.

Τελειώνοντας με το ποίημα να θυμάσαι:
-σαν δε μιλάμε πρόσωπο με πρόσωπο,
βλέμμα με βλέμμα-
βήματα που αγριεύουν με πονάνε,
ανοίγουν τα λόγια
στο στήθος μου λακκούβες
κι άδικα λασπώνομαι
στα στενά της Σαλονίκης.

Σήμερα ξεθάρρεψα
κι έγινα πάλι δρόμος

ΘΟΔΩΡΗΣ ΒΟΡΙΑΣ

5/2008

ΑΛΛΟΙ ΤΑ ΛΕΝΕ ΚΥΜΑΤΑ

Άλλοι τα λένε κύματα,
μα κάτω απ’ το λειψό φεγγάρι
σκιές αλωνίζουν τη θάλασσα.

Χτυπιούνται, αγκαλιάζονται,
γίνονται πόλεμος, έρωτας
και πυρετός της νύχτας.

Ξεντύνονται σκίζοντας τα ρούχα τους,
αρπάζονται με βία
κι ανταριάζουν.

Στριφογυρίζουν ως την αμμουδιά
κι εκεί ησυχάζουν,
γίνονται βότσαλα.

Δεν είναι κύματα·

κι οι γλάροι έτσι τα ξέρουν,
ίσως κάτω απ’ τον ήλιο…
μα τη νύχτα τα πράγματα αλλάζουν.

Θοδωρής Βοριάς

04/2007