Δελτίο τύπου | "Ανατολική περίπολος" Νίκος Σουβατζής

 Κυκλοφορεί απ' τις εκδόσεις "Ηδυέπεια" η νέα ποιητική συλλογή του Νίκου Σουβατζή "Ανατολική περίπολος"  ISBN: 978-618-5471-26-2

Τις νύχτες οι κάμαρές τους

θυμίζουν τις φωτεινές επιγραφές

απ' τα εφημερεύοντα φαρμακεία

Η ζωή τους ένα μοναχικό σεργιάνι

σε έρημους δρόμους

με μόνο την ποίηση

να ζεσταίνει τα παγωμένα τους χέρια

Την ώρα που ξεθωριάζουν τα όνειρα

μαζεύουν στο προσκέφαλό τους

όλη την ορφάνια του κόσμου

και παραδίνονται

στον ανήσυχο ύπνο τους

...

Επισκεφθείτε το ιστολόγιο του Νίκου Σουβατζή 
ΧΕΙΜΕΡΙΑ ΝΑΡΚΗ

Εκδόσεις Ηδυέπεια, Βαρβιτσιώτη 6, Νέος Κόσμος, 11744, Αθήνα.

Την έβδομη ζωή - Νίκος Σουβατζής

 

Αν είχα εφτά ζωές

τη μία θα την ξόδευα στις θάλασσες

Αιγαίο, Μεσόγειο, Ατλαντικό και Ειρηνικό,

Μαύρη Θάλασσα

Απέραντη υγρή πατρίδα

που κάθε μέρα αλλάζει πρόσωπο

Θα 'γραφα το όνομά μου πάνω στα κύματα

και θα αντηχούσαν το τραγούδι μου στις επόμενες γενιές

Τη δεύτερη ζωή θα την ξόδευα

για να μάθω να πετάω

και να μην παίρνω πια τη ζωή στα σοβαρά

αφού όλα από ψηλά θα έμοιαζαν μικρά

Την τρίτη θα γυρνούσα σε σκοτεινά και υγρά σοκάκια,

στους κακόφημους δρόμους των λιμανιών και

σε περιφρονημένες συνοικίες,

στο πιο βαθύ σκοτάδι

με βήματα σαν της γάτας

θα εισχωρούσα απαρατήρητος

στον κόσμο των απόκληρων

για να ακούσω αυτά τα παραπονεμένα τραγούδια

που ποτέ δεν τραγουδιούνται στο φως

Η τέταρτη θα κυλούσε σε μια χώρα

που δεν γνωρίζουν τον πόνο και τη λύπη

που τίποτα δεν χωρίζει τους ανθρώπους

μόνο ζούνε και αγαπάνε κάτω απ' τον ίδιο ήλιο

Την πέμπτη ζωή θα την περνούσα γράφοντας

για αυτό τον κόμπο που έχω στο λαιμό

κι αυτό το πλάκωμα στο στήθος

και τα βράδυα που δεν μου κολλάει ύπνος

κι όλα όσα μετάνιωσα

κι όσα κρατούν την καρδιά μου φυλακισμένη

Την έκτη ζωή θα την αφιέρωνα στα όνειρα

και θα 'ταν σαν τα όνειρα που κάνουν τα παιδιά

χωρίς λογική και ρεαλισμό

μόνο μαγεία

σαν να 'χουν βγει απ' τα παραμύθια

Την έβδομη θα έβρισκα απ' όλα αυτά τα όνειρα

το πιο εξωπραγματικό

και θα προσπαθούσα να το κάνω αληθινό

Κι αν στο τέλος ό,τι κατάφερνα

έμοιαζε έστω και λίγο στο όνειρο

θα ήξερα ότι δεν πήγε χαμένη η ζωή μου

Απογραφή - Nίκος Σουβατζής

Μετράω καλά κάθε χαμόγελο που μου στερήσατε,

κάθε μέρα της άνοιξης που έχασα,

κάθε Κυριακή που θύμιζε θάνατο,

κάθε ακτίνα του ήλιου που δεν έφτασε στα μάτια μου,

κάθε ηλιοβασίλεμα που πέρασε χωρίς να μ' αγγίξει,

κάθε ξεφτισμένο καλοκαίρι,

κάθε ψεύτικη λέξη παρηγοριάς,

κάθε άρρωστη σκέψη,

κάθε κουβέντα απελπισίας

Να 'στε σίγουροι πως κάποτε 

θα πάρω πίσω σε μια στιγμή 

όλα όσα μου στερήσατε

όταν δω στα μάτια σας 

τον τρόμο για το τέλος

Ιστορίες μιας νύχτας του χειμώνα - Νίκος Σουβατζής

Παγωμένα βλέμματα, παγωμένες καρδιές

Μέχρι κι ο χρόνος έχει παγώσει

Κάθε που ρωτάμε πότε θα 'ρθει η μέρα μας

μάς καταπίνει η σιωπή

Χλωμό φως, τι να κάνει μόνο του

απέναντι στο πιο βαθύ σκοτάδι;

Παγωμένα χέρια, ατέλειωτες νύχτες

Έρημοι δρόμοι, αδύναμες φωνές

Ζούμε περιμένοντας την άνοιξη

με τον Μάη πάντα στην καρδιά μας

Τα όνειρα σε χειμερία νάρκη

και η ζωή παλεύει να ανασάνει

Η αλήθεια μας απέναντι στο ψέμα τους

με το βλέμμα εκεί που δεν φτάνει το δικό τους

και τη μνήμη μας να απειλεί την αμνησία

Γύρω απ' τη φωτιά μαζεύτηκαν άνθρωποι,

λένε ιστορίες του κόσμου που θα 'ρθει

και μια φωνή σιγοτραγουδά ένα τραγούδι

που λέει πως ο χειμώνας μοιάζει ατέλειωτος

γιατί μας κρύβουν τον ήλιο

Χιλιάδες πληγές - Nίκος Σουβατζής

Σας μισώ για χιλιάδες διαφορετικούς λόγους

Για τα χαμόγελα που παγώσατε,

για το αίμα και τα δάκρυα

που χύθηκαν εξαιτίας σας,

για τα παιδιά που δεν γεννήθηκαν,

για τα παιδιά που σταμάτησαν να παίζουν,

για την πίκρα στα μάτια των απόμαχων της ζωής,

για την απόγνωση στα μάτια των νέων,

για τις νύχτες που δεν μπορώ να κοιμηθώ,

για τα πρωινά που θέλω να ουρλιάξω,

για τις Κυριακές που γίναν μαχαίρι

Πιο πολύ όμως μισώ τους άλλους,

αυτούς που αποβλακώνονται όλη μέρα

μπροστά σ' ένα κουτί

και παπαγαλίζουν με στόμφο στα καφενεία

τα ψέματά σας 

νομίζοντας ότι λένε κάτι σπουδαίο

Αυτούς που διαβάζουν τις ανοησίες σας

και παριστάνουν τους υποψιασμένους,

αυτούς που σας εμπιστεύονται τις ζωές τους

και όταν το μαχαίρι του δημίου 

πλησιάζει τον λαιμό τους

αισθάνονται ένοχοι και σας μακαρίζουν

Η ζωή μας περιπλάνηση στην έρημο - Nίκος Σουβατζής

Ξοδέψαμε τη μισή ζωή μας

περπατώντας στην έρημο

περιμένοντας να φτάσουμε στη θάλασσα

Την ξέραμε μόνο

απ' τις διηγήσεις των παλιών

και των ονειροπόλων

τις νύχτες γύρω απ' τη φωτιά

Όταν το πήραμε απόφαση

ότι δεν θα φτάσουμε ποτέ

καταλάβαμε ότι μέχρι τότε

ήμασταν παιδιά 

κι έπρεπε να μεγαλώσουμε απότομα

για να φέρουμε τη θάλασσα σ' εμάς

αφού δεν μπορούσαμε να πάμε εμείς σ' αυτή

Ενώσαμε τα χέρια κι αρχίσαμε

Αστέρια από χώμα - Nίκος Σουβατζής

Οι άνθρωποι για τους οποίους μιλώ

είναι κοντά μας 

αλλά κάποιοι δεν τους βλέπουν ποτέ

Μπορεί κανείς να τους δει 

στα νυχτερινά λεωφορεία,

στα επείγοντα των δημοσίων νοσοκομείων,.

στις λαϊκές αγορές,

στα καφενεία των εργατικών συνοικιών

και στις προσφυγικές γειτονιές,

στα εργοστάσια και στα λιμάνια,

στα κουρεία των μεταναστών,

στις διαδηλώσεις και τις απεργίες

Οι άνθρωποι για τους οποίους μιλώ

δεν φλυαρούν, μόνο μιλούν με το βλέμμα τους

Ξεκινούν αξημέρωτα για τη δουλειά 

και το βράδυ γυρίζουν σκοτωμένοι απ' την κούραση

και όταν δεν έχουν δουλειά 

γυρίζουν στους δρόμους με σκυμμένο το κεφάλι 

και ντρέπονται να αντικρίσουν τα παιδιά τους

Οι άνθρωποι για τους οποίους μιλώ

φτιάχνουν αστέρια από χώμα

και τους δίνουν ονόματα

όταν οι άλλοι κοιμούνται

Ίχνη πάνω στην άμμο - Nίκος Σουβατζής

Ίχνη πάνω στην άμμο

στις ακτές της Μεσογείου

Η ιστορία του κόσμου

είναι ίχνη πάνω στην άμμο

που τα σβήνουν τα κύματα

Αν βρείτε κάποτε πάνω στην άμμο

μικροσκοπικά ίχνη που ίσα που φαίνονται

μην προσπεράσετε βιαστικά

σαν να είναι κάτι που δεν σας αφορά

Εκεί κοντά μπορεί να βρείτε 

κάποιο μεταναστευτικό πουλί

που έσπασε το φτερό του, 

έχασε το σμήνος του κι απόμεινε μονάχο

Μην πείτε πως σας είναι άγνωστο,

κάτι πρωτόγνωρο που δεν έχετε ξαναδεί

Μην ψάξετε τη συνομοταξία και την τάξη του

μέσα σε βιβλία σκονισμένα

Μόνο θυμηθείτε τις ιστορίες που έλεγαν οι παλιοί

πως κάποια μέρα έφτασαν σε μια ακτή κυνηγημένοι

και πάνω στα συντρίμμια ξαναχτίσαν τη ζωή τους

...

Από την ποιητική συλλογή "Χειμερινή Ισημερία"

Τα πρόσωπα πίσω απ' τις μάσκες - Νίκος Σουβατζής

Φοβάμαι αυτούς που με γεμίζουν πληγές

για να έρθουν μετά να τις γιατρέψουν

Φοβάμαι αυτούς που γεμίζουν

με μίσος την καρδιά μου

για να έρθουν μετά να μου διδάξουν την αγάπη

Φοβάμαι αυτούς που με βυθίζουν στο σκοτάδι

για να έρθουν μετά να μου χαρίσουν το φως

Φοβάμαι αυτούς που μου κλέβουν την άνοιξη

για να έρθουν μετά να την πουλήσουν ακριβά

Φοβάμαι αυτούς που βάφουν γκρίζο τον ουρανό

για να μου μιλήσουν μετά για το απέραντο γαλάζιο

Φοβάμαι αυτούς που φλυαρούν ακατάπαυστα

για να έρθουν να μου μιλήσουν 

για την αξία της σιωπής

Φοβάμαι αυτούς που παγώνουν 

το χαμόγελο στα χείλη μου

για να μου μιλήσουν μετά για αισιοδοξία

Φοβάμαι αυτούς που χαλάνε τον ύπνο μου

για να με κοιμίσουν με τα ψέματά τους

Φοβάμαι αυτούς που εισβάλλουν 

απρόσκλητοι στα όνειρά μου

για να με μάθουν δήθεν να ονειρεύομαι

Στην αθέατη όψη του κόσμου - Νίκος Σουβατζής

Όταν θα μάθεις να ακούς κραυγές
εκεί που οι άλλοι ακούν μόνο σιωπή,
όταν θα μπορέσεις να δεις
ολόκληρους κόσμους
εκεί που οι άλλοι βλέπουν
το απόλυτο κενό
Όταν κλείσεις τα μάτια στο τίποτα
που ανάγεται σε σπουδαίο
Όταν κλείσεις τα αυτιά στον θόρυβο
που αποκοιμίζει συνειδήσεις
Όταν μάθεις να διαβάζεις
πίσω απ' τους πηχυαίους τίτλους
Όταν αναζητήσεις την ουσία
μακριά απ' το ψέμα
που βάφτισαν αλήθεια
Όταν καταλάβεις
πως ό,τι γράφεται με πόνο
προσεγγίζεται μόνο με την καρδιά
γιατί διαφορετικά
δεν μπορείς να το καταλάβεις
Όταν σταθείς με δακρυσμένα μάτια
πάνω από ένα ποίημα
και νιώσεις πως υπάρχει
και μια άλλη όψη του κόσμου
αθέατη για όσους δεν έχουν καρδιά
Τότε ίσως καταλάβεις
γιατί υπάρχουν άνθρωποι
που καταθέτουν την ψυχή τους στο χαρτί

---
Νίκος Σουβατζής
Ποιητική Συλλογή:Χειμερινή ισημερία

Σκόνη πάνω σε παλιά βιβλία - Νίκος Σουβατζής

Το ποίημα αυτό είναι απ' τα ποιήματα
που ασφυκτιούν στο χαρτί
Ονειρεύεται μια νύχτα
να δραπετεύσει
και να γνωρίσει τον κόσμο
Να περιηγηθεί εκεί που γεννιέται η ζωή,
εκεί που γράφεται η ιστορία,
εκεί που αψηφούν τον θάνατο
και τους φυσικούς νόμους,
εκεί που κερδίζουν το ψωμί,
εκεί που αλλάζει ο κόσμος,
εκεί που γκρεμίζουν τα τείχη
Να αναπνεύσει ελεύθερο,
να αγαπήσει και να μισήσει,
να μεθύσει από έρωτα,
να γίνει κτήμα όλων των ανθρώπων,
να γίνει τραγούδι
που θα τραγουδήσουν όλα τα στόματα
Να γίνει αέρας και βροχή
και η σκόνη πάνω σε παλιά βιβλία,
να γίνει θάλασσα ανταριασμένη
που θα μιλούν για αυτή οι παλιοί ναυτικοί
στα καφενεία του λιμανιού11
Να εισβάλλει σε παλιά βιβλία
και ασπρόμαυρες φωτογραφίες
και να διασχίσει κάθετα την ιστορία
Απ' τον Οκτώβρη του '17
στον Ιούλιο του '36,
απ' τον Δεκέμβρη του '44
στον Νοέμβρη του '73
και στο φθινόπωρο του '77
Κι όταν πια γνωρίσει τη ζωή
απ' την καλή κι απ' την ανάποδη,
όταν στις βαθιές αυλακιές στο μέτωπό του
μπορεί κανείς να διαβάσει
ύμνους και θρήνους
για τη ζωή και τον θάνατο,
τότε να ξαναγυρίσει στο χαρτί
και κάθε λέξη του
να έχει να αφηγηθεί μια ιστορία

...

Νίκος Σουβατζής,Ποιητική συλλογή:Χειμερινή ισημερία

...

Artwork: by Lauren-rabbit

Ατσάλι και φωτιά - Νίκος Σουβατζής

Τα όνειρά μας είναι χώμα και νερό

σαπίζουν σε ανήλιαγα κελιά

ψάχνουν αέρα να αναπνεύσουν

εισπνέουν δακρυγόνα και καυσαέριο

σέρνονται στην άσφαλτο

στοιχειώνουν τους δρόμους

Τα όνειρά μας είναι πεφταστέρια

που λάμπουν για λίγο στον ουρανό

πριν ξεψυχήσουν,

λόγια που τα παίρνει ο άνεμος,

κύματα που σβήνουν στην ακτή

Τα όνειρά μας είναι ατσάλι και φωτιά

καίνε τους φόβους μας

φωτίζουν τις σιωπές μας

Τα όνειρά μας είναι αχαρτογράφητα νησιά,

παρθένα δάση, άπαρτες βουνοκορφές

Τα όνειρά μας είναι αγέννητα παιδιά

που ζωγραφίζουν το μέλλον

...

Aπό την ποιητική Συλλογή "Χειμερινή Ισημερία"

Άγνωστη χώρα - Νίκος Σουβατζής

Μας σκοτώσαν την άνοιξη

και η αγάπη έγινε για μας άγνωστη χώρα

Η νύχτα μας πονάει πιο πολύ

γιατί έγινε άγονη γη

και δεν γεννάει πια όνειρα

Η σκέψη μας σεργιανίζει

σε χαμόγελα και τρυφερά βλέμματα,

σαν τα σκυλιά που γυρνάνε

από αγκαλιά σε αγκαλιά

ζητιανεύοντας λίγα χάδια

Η καρδιά μας πολιορκημένη απ’ τον θάνατο

κι η θάλασσα συνέχεια άγρια και φουρτουνιασμένη

σαν να μας μισεί

Τα αυτιά μας δεν ακούν τίποτα πια παρά μόνο

το ποδοβολητό των βασανιστών

και τον ήχο απ’ τις χειροβομβίδες κρότου λάμψης

Στον πόλεμο ο έρωτας πεθαίνει

μαζί με την αλήθεια

Το σώμα του κείτεται άψυχο στις πλατείες

και ο ουρανός γίνεται κόκκινος απ’ το αίμα

Και είμαστε εμείς που πρέπει να αναστήσουμε την άνοιξη

...

Πηγή : Χειμερία νάρκη