1η Χρυσηίδα - ΤΑΣΟΣ ΚΑΡΤΑΣ

λαβύρινθος επιθυμίας λέξεων

για τίτλους που αρχίζουν να συμβαίνουν:

γυναίκα σε στάση φαύλης αναμονή

άκρατη ποζάρει στη δίνη της παρομοίωσης της-

κάποτε θα σταθεί και θα κλέψω τη δίνη του ίσκιου της

μέσα συθέμελη ζωή μετείκασμα θνητό

μικρό πράσινο επίνειο επιούσιας ομοιοκαταληξίας-

με υποτάσσει η πεμπτουσία των ανατροπών

επιθυμία ασέλωτη φοράδα με ύπουλη αφθονία αναρρίχησης

στα συμφραζόμενα χρυσής αντάυγειας ονείρου

λάμνει τη μεροληψία της εις το θεαθείναι των λέξεων

απ'το ένα σου αυτί φωνήεν δεικτικό

προσήκον κόκκινο ανοιχτό ανάσκελα προσήκει

πεταλίδα στην αφάνα παλίνδρομου βράχου

πλην ο αφαλός της μοναξιάς υποτελούς αιδοίου

ομοιοπαθητική αναμόχλευση κόκκινης πεταλούδας των αγρών

με τα φτερά της καστανιέτες στο χορό των λουλουδιών-

όποιος μαπάινει στο μίσχο του ποήματος γυμνός

θα φτάσει στο σμαράγδι του το υπονοούμενο

στην προσωματική περίοδο του ποιήματος

δεύτε πολύπλαγκτον σπασμό λαξευμένο πολύτροπα

σε φλοίσβο αυτοσαρκασμού σιωπής που σεργιανίζει

με τις φτερούγες της κραυγής της ανοιχτές

στον τρύπιο ουρανό υπαινιγμοί παλίρροιας

γυμνό σύρμα θάλασσας πουλιών

κάθε τρεις και τόσο μ'άλλο στιχοπουκάμισο

στ'αυτόφωρο "μου λείπεις"ποίημα

στιγμές με τη λάμψη της αστραπής

λάμνουν τη μεροληψία τους εις το θεαθείναι των λέξεων

φτεροδύναμες σπονδές νεύοντας "εις πέδον κάρα",

οιωνοί με τις φτερούγες της κραυγής τους ανοιχτές

κι ένας ουρανός πρίγκηπας βασιλιάς των χορευτικών της λίμπιντο

όμως σ'αυτό εδώ το ποίημα διασχίζει κάθετα

αρμενίζοντας όλες τις ευκτικές στιγμιαίας νοσταλγίας

δούρειος χρησμος, δεσμώτης στον ίλιγγο της σκιάς των λέξεων

ΛΕΞΕΙΣ ΣΑΝ ΕΤΟΙΜΕΣ ΑΠΟ ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ - TΑΣΟΣ ΚΑΡΤΑΣ

στου φακού τα ρυθμικά τα μάγια εύφλεκτος ορίζοντας σιωπής

πλην οι αφορμές της Κυριακής

υστερόγραφο ανεπαίσθητης ήβης

χαίνουν στο ράφι έρημες στη νιοστή

στίχοι των οικτιρμών χρώματα μπορντό

κυλιόμενα ρεφρέν

αμφιβολίες κεραυνού για τη βροχή του

δειλά ή ασύστολα

πριν ή μετά τους χρονικούς προσδιορισμούς

στύση απροσδόκητη ύπτια συνάδει

ω υποκινούμενο ομοούσιο όνομα

(κατά βούληση «Μιρτένα», εν πολλαίς αμαρτίαις Παγώνα)

με την ομορφιά και την ευρυθμία της αναφώνησης

- ω τάδε δείνα βίωμα-

μετριάζεται ο άκρατος συμβολισμός

η έξαλλη μεταφορά αντιγραφής

«μακριά ηδονή από γαλάζιο ουρανό

κελάηδημα της μοναξιάς μέσα στις φλέβες»

(κ ART ά SOS, ΑΣΚΗΣΗ ΣΤΡΙΠΤΙΖ στο ροδόσταμο η στύση των ονείρων, σελ.95)

ΠΟΙΑ ΗΔΟΝΗ ΤΟΥ ΙΜΠΡΕΣΙΟΝΙΣΜΟΥ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΥ ΤΟΠΙΟΥ; - ΤΑΣΟΣ ΚΑΡΤΑΣ

με καραβιές εξώφυλλου τρέχοντος ερωτισμού

εν ριπή οργασμού σε χόρτασα ξανθό κρασί-

σαν το χρυσόμαλλο σπαθί

αμφίστομο δέρας

ο φόβος του άναυλου και φευγαλέου «κλικ»

αίρων μεσίστιες ερωτήσεις

αυτόφωρα ερήμην πάντα

συνωστισμός σιωπής



όποιος μπαίνει στο μίσχο του ποιήματος

υγρός και θρύψαλο

βαθύς και εύοσμος

γυμνός με την αχλή του,

θα φτάσει στο Σμαράγδι του το υπονοούμενο

σημείο απέραντο δυο κατά λέξη δισταγμών



ο τρίποδας στημένος καρτερεί

δεύτε πολύπλαγκτον σπασμό και εξαγνισμένο.


(κ ART ά SOS, ΑΣΠΟΝΔΕΣ ΑΚΡΟΤΗΤΕΣ ΣΙΩΠΗΣ επιούσιας ομοιοκαταληξίας, σελ.21-)

Ω ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΙΣΧΩΡΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΑΝ ΚΛΗΤΙΚΗ ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ - TAΣΟΣ ΚΑΡΤΑΣ

ω μοναξιά εισχωρείς μέσα στο βράδυ

δια πυρός και συμβόλων

σαν κλητική προσφώνηση βοώντος θανάτου

λυγερό, αλέγρο το ποίημα

εκκενώνει ηλεκτρισμό επιθυμιών



ποια λέξη αμολάει αγάπη την Καθαρή Δευτέρα;

ποιος υπερσυντέλικος κάνει τον αϊτό εφάμιλλο θανάτου

ποιος έρωτας χύνει απρόσωπες σημασίες απ’ όνειρα;



προεκτάσεις γαλάζιου οι λέξεις της επικοινωνίας

σπασμένο τηλέφωνο πόθου

άναυδο σώμα στιγμή συνεπαρμένη

ριπές μονοσύλλαβης ερημίας



ω μοναξιά εισχωρείς μέσα στο βράδυ

μονάχα δοξασίες του έρωτα φορώντας

με προσποιητό οργασμό



κηδεμονία αγέρωχη

πήγαινες γυρεύοντας

παραληρήματα της ποίησης-

στα καπούλια νωπή η σκόνη του καλπασμού.


(κ ART ά SOS, ΑΣΠΟΝΔΕΣ ΑΚΡΟΤΗΤΕΣ ΣΙΩΠΗΣ προπατορικής σταγόνας, σελ.76)

ΕΙΡΩΝΕΙΑ ΤΟΥ ΣΤΙΧΟΥ ΜΟΥ ΣΜΙΛΗ - ΤΑΣΟΣ ΚΑΡΤΑΣ

αν όλα τούτα είναι σκιές
εμείς πού είμαστε τάχα;
κι ο έρωτας,
το ποίημα
η αγωνία του η κρυφή
πού απαγκιάζουν έξω από το αμπάρι τους;
σε ποιανού όνειρο μέσα είμαι είσαι άραγε;
πού θα μας βγάλει ο καιρός που θα φανερωθούμε;

μεσολαβεί ευπροσήγορο κενό
χρόνου, χώρου, ιδεών
προσάναμμα αστραπής τρίτου προσώπου
στου μηδενός τον ύπτιο δεκαπεντασύλλαβο

τα δόντια σου ηδονή
τα μάτια σου επίγειος ουρανός
η καρδιά σ’ άλλο όνειρο ερωτευμένη
μέσα στο ήσυχο χρυσαφί κενό της μοναξιάς

σ’ άλλων ερωτευμένων τα νικηφόρα όνειρα
θ’ ανταμώνουμε κυματισμούς ηδονικών βλεμμάτων

ΜΗΔΕΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΗΛΙΚΟΝ ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ - Τάσος Κάρτας

τι τέξεται η επιούσια έκφραση;
ποιο γόητρο ξοδεύουνε οι λέξεις της;
σε ποιο λημέρι αποκοιμήθηκε σειρήνα έμπνευσης;
κι η κολομπίνα της ερπυστιοφόρο όνειρο
γιατί τυλίχθηκε στις κόκκινες κλωστές και την ανέμη;
μήπως αναρωτιέσαι ανέξοδα
κλώθοντας δίκλωνες κραυγές απ’ την αφάνεια σου;

μα εγώ δεν είμαι παρά το άθυρμα
στις κλαίουσες μονομανίες μου...
όμαιμος σε μια λάμψη σαν της αστραπής
ένα δοξάρι αφιόνι διάττων αστερισμός
στων υακίνθων την ουράνια σκάλα
σ’ ένα ενάλιο κορμί ως τα πλάτη ηχηρών ανέμων-

ψυχή μου διάτρητη στη ρότα άσφαιρου τοπίου
μηδέν εις το πηλίκον υψικαμίνου σώματος
στα χείλια του ασφοδέλου μια πολιτεία πασχαλίτσες

ΣΥΛΛΟΓΗ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΛΕΞΕΩΝ ΓΗΡΑΣΚΩ ΑΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΔΙΑΣΤΟΛΗ ΣΑΣ - ΤΑΣΟΣ ΚΑΡΤΑΣ

τι πλανόδια που είναι η θλίψη
τι βλέμμα ωριμάζει στο σκοτάδι
τι φεγγάρι ταξιδεύει ως το στήθος

κλωθογυρίζει μυροβόλος εσωτερική αύξηση
μορφασμοί απουσίας
στη ρημαγμένη επιφάνεια του ποιήματος
ρυτίδες του σώματος και της ψυχής

απ’ την αρχή να φτιάχνεις
είναι συνθηκολόγηση
με το παιχνίδι του θανάτου

τουλάχιστον
αν φεύγαμε την κάθε μέρα

κάτι κερδίζεις
απ’ την ανασύνταξη και τον απολογισμό

συλλογή μοναξιάς λέξεων
εις αύριον σπουδαίες μυοσωτίδες
γηράσκω αεί μέσα στη νοσταλγία σας

ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΕ ΣΤΑΣΗ ΦΑΥΛΗΣ ΑΝΑΜΟΝΗΣ - ΤΑΣΟΣ ΚΑΡΤΑΣ

Όλα ήταν ριγμένα στο μεγάλο πιθάρι της φαντασίας

προθέσεις ερασιτέχνη φωτογράφου

με εσωτερικές διαστάσεις χίλιες και μια νύχτες,

δρομολόγια επιθυμιών αεί και νυν

μ’ επιστροφή από το ζουμ

όπου δαγκώνει τα όνειρα στις ρώγες:

ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας,

επίνειο του τμήματος μεταγωγών των στίχων

κι από την έξω τη μεριά

γυναίκα σε στάση φαύλης αναμονής

άκρατη ποζάρει στη δίνη της παρομοίωσής της

καθώς από το διερχόμενο ανοιχτό παράθυρο

ξεπροβάλλει προσεχώς σαν το κυρίως θέμα

ειδυλλιακό τοπίο νεκρής φύσης,

που με τους σταλακτίτες επικεφαλής

σεληνιάζεται ανερμάτιστα με κιβωτό χρωμάτων

καθώς δυο σύννεφα του χθεσινού λυγμού

λικνίζονται στον ολογάλανο βυθό της κόρης των ματιών της

69η Χρυσηίδα Ρέμβης - ΤΑΣΟΣ ΚΑΡΤΑΣ

δεν έχει δάχτυλα η σιωπή να την μετρήσεις

δεν έχει κύκλους ο ουρανός να τους διαβείς

και μια λέξη ολομόναχη στους αυτουργούς ανέμους,

φεγγαροντυμένη χρώματα και ερημίας ήχο

μπαινοβγαίνει εφήμερα στη βουβή θεομηνία της:

«κι αν έχει η νύχτα έρωτα με πρόσημο το ποίημα,

ο φόβος είναι μοναξιά πληθυντικό το κύμα»

μπαινοβγαίνουμε ο ένας στο κορμί του άλλου

γινόμαστε για κλάσματα του δευτερολέπτου

μια κραυγή, ένας σπασμός,

βάρβαροι ποιητές

κι ύστερα, ώσπου να πεις κύμινο,

πάλι μόνοι σε παράλληλους δρόμους,

λέξεις πτερόεσσες γυμνές απ' το φωνήεν τους

στο καταπέτασμα της συμφωνίας στίχων

έλα λοιπόν ανάμεσα σε δυο στιχάκια όνειρα

και γύμνωσε το μίσχο της επιθυμίας ως το κόκκαλο

18η Χρυσηίδα Ρέμβης - ΤΑΣΟΣ ΚΑΡΤΑΣ

γυρίζω στη στάσιμη όχθη του περυσινού καλοκαιριού

στο μπαλκόνι του φθινόπωρου

το κορίτσι με τις δίδυμες πλεξίδες

υποδύεται ένα μοβ ποτιστήρι

μεσούρανα της νοσταλγίας μαγικού ρεαλισμού

γλάστρες με τους φίκους μυτίζουν τους πόθους της νύχτας

αναδύεται από το παραλήρημα κορυφαία σιωπή

ξόρκι στον εξπρεσιονισμό δίσεκτου χειμώνα

όπως η βροντή του σύννεφου απ' το βλέμμα της αστραπής

έτσι κρέμεται σε μια κλωστή κατηγορικός ο στίχος

να 'χεις το νου σου στη γραμμική του ποιήματος υπόσχεση

στα ιερογλυφικά του ονείρου,

να 'χεις το νου σου στο φιλί

ροδόσταμο ερέθισμα στα πλάτη του ανέμου

ώσπου να πεις κύμινο χρώματα μουσικές

χτενίζουν τις κοτσίδες των ονείρων σου