Για το αδύνατο ικανοί - Άλκης Αλκαίος

Το ποιο ωραίο μου τραγούδι θα σου πω,
σαν ταξιδιώτης που δε γνώρισε σταθμό.
Σα μεθυσμένος σε μπαράκι,
σαν αλητάκι σε παγκάκι,
σαν ισοβίτης που κοιτά τον ουρανό.
Μια νύχτα έσπασε η βιτρίνα της γιορτής,
και οι εκπτώσεις μας αρχίσανε νωρίς.
Κι είπες δεν είμαι για πολλά,
ποτάμι η αγάπη και περνά,
κι ύστερα έστριψες στου δρόμου τη γωνιά.

Να μ’ αγαπάς σα να πηγαίνεις σινεμά,
έλα να παίξουμε τον έρωτα ξανά,
ξέρω τα μυστικά του, έλα.
Να μ’ αγαπάς σαν να πηγαίνεις σινεμά,
έλα να παίξουμε τον έρωτα ξανά,
σαν τελευταίοι Μοϊκανοί για το αδύνατο ικανοί
και για την τρέλα.

Το ποιο ωραίο μου τραγούδι θα σου πω,
σαν ναύτης ξέμπαρκος σε τόπο μακρινό.
Σαν μάτι φάρου σ’ ακρωτήρι,
σαν ναυαγός σ’ ένα ποτήρι,
πουλί Φλαμίνγκο κάπου στον Ατλαντικό.

Εσύ τα βράδια στο πανόραμα γυρνάς,
για κάποιο όραμα χαμένο να μιλάς.
Κι εγώ που βάφτισα παρόν,
το μέλλον και το παρελθόν,
σε προσκαλώ στο φεστιβάλ των κυνηγών.

ΣΑΝ ΠΛΑΝΟΔΙΟ ΤΣΙΡΚΟ - ΑΛΚΗΣ ΑΛΚΑΙΟΣ

Σαν πλανόδιο τσίρκο τη ζωή μου τη σκόρπισα

σε σταθμούς και πλατείες πού με πας δεν σε ρώτησα

τώρα δίχως πυξίδα τα ταξίδια μου κάνω

τη φωνή σου ακούω μα τι λες δεν σε πιάνω

Ελλάδα Βέμπο μου και Μαίριλιν Μονρόε

Ελλάδα Ελύτη μου και Έντγκαρ Άλλαν Πόε

Ελλάδα μάγισσα, παρθένα και τροτέζα μου

Ελλάδα Τούμπα, Αλκαζάρ και Καλογρέζα μου

Μια φορά μου γεννούσες ένα πάθος παράφορο

τώρα παίζεις παιχνίδι που μ' αφήνει αδιάφορο

δεν κερδίζω δε χάνω σ' αγαπώ και σ' αρνιέμαι

κι από ένα κλαράκι του γκρεμού σου κρατιέμαι

Παλίρροια : Άλκης Αλκαίος

Η γη μια σβούρα στ' ουρανού τα πλάτη
γυρίζει στον αρχέγονο χορό
σπασμένη η πυξίδα μου καιρό
κι εγώ αφήνομαι στου ζέφυρου την πλάτη

Σ' ένα πατάρι πελαγοδρομώ
δεν είναι η μοναξιά που με πειράζει
τις Συμπληγάδες του καπνού περνώ
να ζαλιστώ με κάποια που σου μοιάζει

Στο ξόδεμα τη λύτρωση ζητώ
σε δρόμους που τρελαίνεται το αίμα
Λέω τη νύχτα μέρα και το πικρό γλυκό
πυξίδα μου ένα χαμένο βλέμμα

Παίζει τραγούδια με παράφορα φεγγάρια
ζούμε στο ψέμα όπως στο νερό τα ψάρια
μηνύματα μη στέλνεις λυπημένα
αύριο θα δεις πως μας κερδίζουν τα χαμένα

Μου λες να βάλω τη ζωή μου σε μια τάξη
μα ποιος στ' αλήθεια ορίζει την τροχιά του
η αταξία είναι τ' ουρανού η τάξη
κι εγώ ανασταίνομαι στο γύρο του θανάτου

Στο ξόδεμα τη λύτρωση ζητώ
σε δρόμους που τρελαίνεται το αίμα
Λέω τη νύχτα μέρα και το πικρό γλυκό
πυξίδα μου ένα χαμένο βλέμμα

Η μπαλάντα ενός φιλήσυχου - Άλκης Αλκαίος

Πώς να κοπάσει ετούτη η τρικυμία

τα κύματά της με καταζητούνε

φορούν οι φίλοι πορφυρό μανδύα

με ρούμι οι βοριάδες με κερνούνε

Στον όρμο εκεί υπνοβάτης βλαστημάει

και τρώει ένα κουλούρι σκεφτικός

έφυγε απ’ την καρδιά μου ο πανικός

και γελαστός την πόρτα μου χτυπάει

Άλογο ατίθασο μακριά με φέρνει

στων κυνηγών του χρόνου την αυλή

ο πυρετός τους την ζωή μου παίρνει

και τ’ άλογό μου τρέπει σε φυγή

Η τρικυμία ποτέ δε θα σβηστεί

για μιαν ανεξιχνίαστην αιτία

καρφώθηκα σε όμορφη εξορία

το πέλαγο καρφί μου και σφυρί

Να με θυμάσαι - Άλκης Αλκαίος

Σε βρήκα μόνο κάποια ατέλειωτη βραδιά,
στα μπαρ της λύπης να μιλάς μ’ ένα ποτήρι.
Εγώ γυρνούσα τρύπια τσέπη κι αγκαλιά,
και συ φιγούρα φιλμ νουάρ σε χαρακίρι.

Το χάλι μου έκανα ιπτάμενο χαλί,
για να πετάξουμε μαζί στα περασμένα.
Κι όταν μας βρήκε το πρωί μου ‘πες στ’ αυτί,
δεν έχω άλλον ουρανό έξω από σένα.

Να με θυμάσαι, να με θυμάσαι,
όταν κρυώνεις κι όταν φοβάσαι.
Να με θυμάσαι, να με θυμάσαι,
όταν πονάς και δεν κοιμάσαι.

Σε βρήκα πάλι ένα απόγευμα ζεστό,
στου σινεμά το φουαγιέ να τριγυρίζεις.
Μες στον καπνό πέταξα ένα σ’ αγαπώ,
κι εσύ αμίλητος να κλαις και να καπνίζεις.

Τώρα χαμένη στων ονείρων μου το χάρτη,
όλο ρωτώ πως τα ‘φερε έτσι η ζωή.
Αυτοί που φύγανε να με καλούν σε πάρτι,
κι αυτοί που ζούνε να μου λείπουν πιο πολύ.

Κιφ - Άλκης Αλκαίος

Τα σύνορα που πέρασα, δεν είχανε φρουρό
μόνο λίγα γεράκια διψασμένα
στα γόνατά μου αράξανε, ζητώντας μου νερό
και πώς να τα χορτάσω, τα καημένα.

Σε πολιτεία βρέθηκα, που 'ψαχνα για καιρό
στου ονείρου μου τον χάρτη, τον κρυμμένο
πάω να την ψηλαφίσω, τρέχω να τη χαρώ
κι αυτή με προσπερνάει, με βλέμμα ξένο.

Στην αγορά ζωήλατα και ξωτικά πουλιά
και κράχτες που σωσίβια διαλαλούνε
αγόρασα από ένα ,σε δυο γυμνά παιδιά
κι εκείνα ζαρωμένα, μ' απαντούνε:

"Οι δοκιμές μας γέρασαν, νωρίς στον κόσμο αυτό
κι αν τόσο θες, να κάνεις μια αβαρία
δώσε μας λίγο πράσινο, Κιφ Μαροκινό
και θα στο ξεπληρώσει η Ιστορία".

Στο πάρκο ένας μπατίρης, μου ζάλιζε τ' αυτιά
πως ήσουν ,τράπουλα σημαδεμένη
στους τέσσερις ανέμους, σκορπίσαν τα χαρτιά
πού να σε ψάξω, χώρα μου χαμένη .

Στον ώμο το δισάκι μου, σε σας ξαναγυρνώ
φωτιά, νερό, αέρα μου και χώμα
δε βγαίνουνε τα όνειρα, σε πλειστηριασμό
δεν παίχτηκε η παρτίδα, μας ακόμα.

Εχεμύθεια : Άλκης Αλκαίος

Το χώμα ξεδιψά η βροχή
και το Θεό η προσευχή
κι εγώ όσα δίψασα δεν είδα
νοιώθω πολλά μα ξέρω λίγα

Περνώ απ' τα στέκια τα παλιά
δεσμοί που γίνανε θηλιά
εσύ μια ιστορία φάρσα
κι εγώ μια μελωδία φάλτσα

Στο μπαλκονάκι απόψε βγες
λυκόφως μου και λυκαυγές
το στεναγμό σου και το γέλιο
έχω απόκρυφο Ευαγγέλιο

Σοφοί το σύμπαν μελετούν
τ' άστρα εχεμύθεια ζητούν
κι αυτό το πορφυρό φεγγάρι
στρείδι χωρίς μαργαριτάρι

Θέλω τον κόσμο αλλιώς να δω
μέσα στη νύχτα τραγουδώ
αυτά που λεν τα καλοκαίρια
οι έρωτες κάτω απ' τ' αστέρια

Αργώ - Άλκης Αλκαίος

Όλα τα βλέπω ρόδινα απόψε,
μέσα στου πυρετού μου την αχλή.
Γείρε στο πλάι μου παλιέ μου πόθε
και μέχρι να ‘ρθει η ανατολή,
λύσε τα φρένα τα σχοινιά μου κόψε.

Μες το μυαλό μου έγιναν κουβάρι,
όσα έζησα κι όσα έχω ονειρευτεί.
Του χρόνου όλα τα σβήνει το σφουγγάρι
κι εσύ Αργώ με χάρτινο πανί,
σε σκοτεινά νερά έχεις σαλπάρει.

Φεύγει η αγάπη φεύγει σαν αέρας,
στου δρόμου την πολύβουη ερημιά.
Μην ψάχνεις το χρυσόμαλλο το δέρας
Κολχίδα δεν υπάρχει τώρα πια ,
παιχνίδια είμαστε της κάθε μέρας.

Πάμε στον κόσμο υπέροχα μονάχοι,
μ’ ένα παλιό τραγούδι χαρωπό.
Το τραγουδάνε οι θαλασσομάχοι
και λέει στο γλυκό του τον σκοπό,
πως μάταιο ταξίδι δεν υπάρχει.

Χάρτινη ζωή - Άλκης Αλκαίος

Καρφώνω λέξεις στο χαρτί κι απ’ το χαρτί γλιστράνε,

το νόημα που ‘χει πια χαθεί να ψάξω μου ζητάνε.

Σαν ένα φιλμ που πήρε φως όλα τα περασμένα,

κι εγώ ζητώ στα σκοτεινά του κόσμου τα κρυμμένα.

Από πού έρχεσαι που πας, ποιο είναι τ’ όνομά σου;

Μαργαριτάρι που ‘χασες τα λαμπυρίσματά σου.

Κάνε μου απόψε συντροφιά στο παγερό δρομάκι,

θα κάψω όλα τα χαρτιά να ζεσταθείς λιγάκι.

Καρφώνω λέξεις στο χαρτί νυχτώνω και χαράζω,

άλλου με πάει η ζωή κι αλλού κρυφοκοιτάζω.

Εικόνες, ήχους κι ευωδιές στα ξέφωτα μαζεύω,

παλεύω με τα ήμερα με τ’ άγρια ημερεύω.

ΕΝΑΕΡΙΑ ΤΡΕΝΑ - ΑΛΚΗΣ ΑΛΚΑΙΟΣ

Μια στήλη φως του δειλινού

τη γρίλια μου περνάει,

όνειρο η μέρα πάει

και πίσω δε γυρνά.

Ανοίγω το παράθυρο

στον τελευταίο ήλιο.

Κόλλησε το βινύλιο,

σ' ένα ''ποτέ ξανά''.

Σαν όνειρο σ' αγάπησα

και πως να σε ξεχάσω.

Ποτέ μου δε σ' απόκτησα,

ποτέ δε θα σε χάσω.

Φεύγουν στα ξένα τα πουλιά

σαν εναέρια τρένα,

να παίρνανε και μένα

μαζί τους μια φορά.

Τις αλυσίδες τ' ουρανού

κάθε ψυχή ζητάει.

Στο σώμα δε χωράει

στα λόγια δε χωρά.

Σαν ουρανό σ' αγάπησα

και πως να σε ξεχάσω.

Ποτέ μου δε σ' απόκτησα,

ποτέ δε θα σε χάσω.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΤΟΛΟΡΕΣ

Στις ανθισμένες κορυφές

ζήτησες τη ζωή σου

στ' άστρα της γης και τ' ουρανού

το φως του παραδείσου

χαράζει η μέρα σαν γυαλί

στην κόψη κόβεις βόλτες

παρέα με λαθρόβιους

πότες και μηχανόβιους

παράταιρους ιππότες

Στου αιώνα την παράγκα

στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα

με βρισιές και προσευχές

και της μάνας τις ευχές

Στου αιώνα την παράγκα

στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα

στα κρυφά και ταπεινά

ψάξε τα παντοτινά

Για μια Ντολόρες χάραξες

το δέρμα σου μια νύχτα

και το κορμί σου κάρφωσες

στου φεγγαριού την πίστα

Μ' άφιλτρο τώρα κι αλκοόλ

τσακίζεις τη φωνή σου

ληστής, Πιλάτος και Χριστός

εκεί που στάζει ο Θεός

θ' απλώσεις τη ζωή σου

.......

For a Dolores

On the blossomed picks

You asked for your life

On the stars that are on the earth and on the sky

The light of paradise.

The day brakes like a glass

On its edge you are walking.

In company with people that stow away life

Drinkers and bike riders Motley knigts.

[CHORUS]

In the aeon's shack

Lay down your dream rogue

with swears and prayers

and the mother's blessings

In the aeon's shack

Lay down your dream rogue

In the hidden and humble things

Search for the everlasting ones.

For a Dolores

You slashed your skin one night.

And you nailed your body

On the moon's dancing floor.

With nonfiltered cigaretts and alcohol

You are bashing your voice

A criminal, Pilate and Christ

There where God is trickling

You will spread out your life.

.............

Pour une Dolorès

Sur les sommets fleuris

tu as cherché ta vie

dans les étoiles de la terre et du ciel

la lumière du paradis

le jour perce comme du verre

sur une lame tu te ballades

avec des gens louches

parfois avec des motards

chevaliers disparates

Dans la cabane du siècle

étale ton rêve toi le caïd

avec des injures et des prière

set avec les souhaits de ta mère

Dans la cabane du siècle

étale ton rêve toi le caïd

dans les recoins secrets et humbles

cherche l'absolu

Pour une Dolorès

tu as entaillé

ta peau une nuit

et tu as cloué ton corps

sur la piste de la lune

Avec une cigarette et de l'alcool

tu déchires ta voixbrigand, Pilate et Christ

là où Dieu suintetu feras ta vie

.............

Per una Dolores

Dalle colline fiorite

hai reclamato la tua vita

dalle stelle della terra e del cielo

la luce del paradiso

il giorno si delinea, vitreo

sul filo di lama compi evoluzioni

in branco con emarginati

alcolizzati e scompagnati

cavalieri motorizzati

Nella rimessa del tempo

riponi il tuo sogno balordo

con ingiurie e preghieree

i voti della mamma

Nella rimessa del tempo

riponi il tuo sogno balordo

nelle cose umili e nascoste

cerca l'eternità

Per una Dolores incidesti

la tua pelle una nottee

inchiodasti il tuo corpo

all'orbita della luna

Ora col fumo e l'alcool

fai a pezzi la tua voce

ladrone, Pilato e Cristo

là dove stilla sangue

Iddiodeporrai la tua vita

ΜH ME ΦΟΒΑΣΑΙ - ΑΛΚΗΣ ΑΛΚΑΙΟΣ

Τρελαίνει τις πυξίδες τ’ ουρανού τ’ αγιάζι

κι ο κόσμος κατεβάζει τα ρολά

μου λες πως δεν μας παίρνει για πολλά

μα είμαι δίπλα σου καθώς βραδιάζει.

Σκιές και φώτα σ’ αυτοσχέδιο μπαλέτο

γέλια που σμίγουν μ’ αναφιλητά

στο χέρι μου ένα τσιγάρο σκέτο

που τη φωτιά σου μόνο αναζητά.

Μη με φοβάσαι, δωσ’ μου το χέρι

μαζί να ζήσουμε η νύχτα όσα φέρει

μη με φοβάσαι, δωσ’ μου το χέρι

είναι ο έρωτας το πιο γλυκό μαχαίρι.

Πάψε να ψάχνεις λόγο και σκοπό

σε ότι κάνω και σε ότι πω

ούτε που ξέρω γιατί σ’ αγαπώ

κι όμως μπορώ για σένα να κοπώ

και σαν τσιγάρο να καώ.

Τρελαίνει τις πυξίδες τ’ ουρανού τ’ αγιάζι

θολό ποτάμι ο κόσμος και κυλά

το ξέρω δεν με παίρνει για πολλά

μα είμαι δίπλα σου καθώς βραδιάζει.

(Μελοποιημένο από τον Δημήτρη Παπαδημητρίου)

ΒΙΚΤΩΡΙΑ - ΑΛΚΗΣ ΑΛΚΑΙΟΣ

Κάνει μια ψύχρα απόψε που με αρρωσταίνει
κι έχω χαθεί στης πολιτείας τα στενά,
εσύ κοιμάσαι σε μια θάλασσα αφρισμένη
κι εγώ βουλιάζω κάθε νύχτα στη στεριά.

"Αυτή η άνοιξη καθόλου δε μ' αγγίζει"
μου λεγες πέρσι τέτοιο βράδυ σκεφτική
ύστερα άρχισε η ματιά σου να ραγίζει
και σαν τρελός σε κυνηγούσα στη βροχή.

Στη Λεωφόρο σε ζητώ και στη Βικτώρια
κι από το στέκι μας περνάω το παλιό,
ξέρεις καλά πως πια δεν έχω περιθώρια,
ξέρω καλά πως θα σαλτάρω αν δε σε βρω.

Σ' ένα μπαράκι με προκάει ενας πιωμένος,
μου λέει πως ψάχνει από κάπου να πιαστεί
κι εγώ ξεκάρφωτος μαζί και καρφωμένος
του λέω με στυλ, πως είναι όμορφη η ζωή.

Μια πεταλούδα στη γωνιά χαμογελάει,
κερνάει τσιγάρο μα πουλάει τη φωτιά.
Ο αστυφύλακας ταυτότητα ζητάει,
μα εγώ την ψάχνω απ' τα δεκαεννιά.

Τώρα γυρίζω σε μια στέπα χιονισμένη,
ένας ροζ πάνθηρας που τρέμει και πεινά.
Ένα σου γέλιο με χτυπάει και μ' ανασταίνει
κι όλα τα δίνω για να σμίξουμε ξανά.

Κάνει μια ψύχρα που τρυπάει και αρρωσταίνει,
έξω η νύχτα με τραβάει απ' τα μαλλιά.
Εσύ κοιμάσαι σε μια θάλασσα αφρισμένη,
κι εγώ βουλιάζω κάθε νύχτα στη στεριά.

Κάνει μια ψύχρα απόψε που με αρρωσταίνει.

ΑΡΓΩ - ΑΛΚΗΣ ΑΛΚΑΙΟΣ

Όλα τα βλέπω ρόδινα απόψε,
μέσα στου πυρετού μου την αχλή.
Γείρε στο πλάι μου παλιέ μου πόθε
και μέχρι να ‘ρθει η ανατολή,
λύσε τα φρένα τα σχοινιά μου κόψε.

Μες το μυαλό μου έγιναν κουβάρι,
όσα έζησα κι όσα έχω ονειρευτεί.
Του χρόνου όλα τα σβήνει το σφουγγάρι
κι εσύ Αργώ με χάρτινο πανί,
σε σκοτεινά νερά έχεις σαλπάρει.

Φεύγει η αγάπη φεύγει σαν αέρας,
στου δρόμου την πολύβουη ερημιά.
Μην ψάχνεις το χρυσόμαλλο το δέρας
Κολχίδα δεν υπάρχει τώρα πια ,
παιχνίδια είμαστε της κάθε μέρας.

Πάμε στον κόσμο υπέροχα μονάχοι,
μ’ ένα παλιό τραγούδι χαρωπό.
Το τραγουδάνε οι θαλασσομάχοι
και λέει στο γλυκό του τον σκοπό,
πως μάταιο ταξίδι δεν υπάρχει.

(Mελοποιημένο από τον Θάνο Μικρούτσικο)