Κοιτώ το καθρέφτη μα μάτια δεν βλέπω
Μόνο ουλές αιμάτινες και έναν λύκο
Να οδύρεται στην απομόνωση
Το σκοτάδι τιμαλφές με χτυπά ανελέητα
Σαν να μην υπήρξα ποτέ
Σαν πάντα να ήμουν στη φορμόλη κρατημένη
Αμπαλάρισμα φτηνό δώρο σε κακορίζικο θεό
Και τώρα υπομένω κόχες στέρφες
Πόσο θα΄θελαν ν΄ανθίσουν
Βλαστάρια ευτιχίας να αποκτήσουν
Μα τώρα...τίποτα
Μα τώρα...νέκρα
Αποδιοργανώθηκα τόσο τέλεια,τόσο οργανωμένα
Τα κομμάτια μου θρύψαλα έγιναν
Κι εγώ το χάρηκα νέηλυς στο πουθενά
Που κι αυτό είναι τόπος
Λίγο δυσεύρετος
Μα είναι..
Κι εκεί νιώθω πανδαμάτειρα σιγουριά…
Όπως κατά την προ της γέννησής μου ανύπαρκτη περίοδο
