ΑΓΑΠΗ - ΑΝΝΑ ΜΠΑΛΛΗ

Το ρήγα , το μοναδικό , τον έκλεισα στα στήθεια.
Πάνω σ'αυτόνε , μάδησα , το πιο στερνό μου ρόδο
της νιότης , στις νυφιάτικες του Γεναριού τις μέρες
και μεσημέρια κόκκινα, καυτά σαν την αλήθεια,
θερίζοντας της προσμονής μεσ' την ψυχή , τον βόγγο,
τ΄άγριο φαράγγι της σιωπής , το 'ριξα στους αγέρες.

Το παρελθόν , το μέθυσα με λησμονιάς ποτήρι
και τώρα ρείκι΄ αγριάμπελη , στολίστε το Φεγγάρι,
βάλτε γιορντάνι , στο λαιμό, το περιγιάλ' ακέριο
στο ρήγα οπ' αγάπησα , να βγει στο πανηγύρι.
Ήλιος να λάμψει και να 'ρθει, στ' άτι του να με πάρει,
πο'χει στα νέφια τ' αλαφρά , το πάτημά του στέριο.

ΘΑ 'ΡΘΕΙΣ - ΑΝΝΑ ΜΠΑΛΛΗ

Χρόνια και χρόνια , να σε βώ ψάχνω και περιμένω

σ' όλες τις στράτες της ζωής , σ' όλα τα μονοπάτια.

Έρχονται , φεύγουν , οι χρονιές , μα πάντα μόνη μένω

και κουραστήκαν , να κοιτούν, τόσες χρονιές ,τα μάτια.

Σε καρτερούσα , το χρυσό , για να 'ρθεις καλοκαίρι

κι ύστερα , και το κόκκινο , για να 'ρθεις , καρτερούσα.

Μα , τις στερνές ελπίδες μου τις σάρωσε τ' αγέρι...

Φύλλα φθινοποριάτικα - που μόλις τα κρατούσα.

Ούτε κι εφέτος , έντυσα γαλάζια την καρδιά μου.

Μ' αυτό το χρώμα τ' ουρανού , το λουλακί τ' ωραίο.

Μα δε θ' αφήσω , το χιονιά να 'ρθει . Παρηγοριά μου,

για πάντα , να σε καρτερώ , νικώντας το μοιραίο.

Θα 'ρθεις το ξέρω και θα 'ρθει , το χρυσοκαλoκαίρι.

Το καρτερώ και δε μπορεί , το κόκκινο θα φτάσει.

Τότε , στους δρόμους της ζωής , πιασμένοι χέρι - χέρι

θα ζήσουμ' ως και τις χαρές , που 'χουμε προσπεράσει.

ΑΛΛΟΤΕ - ΑΝΝΑ ΜΠΑΛΛΗ

Άλλοτε , σ' έδιωχν' Άνοιξη , σ'έδιωχνα, καλοκαίρι...

και ΄τωρα , που'ναι Άνοιξη και που σ' άναζητώ...

μηδέ μ' αγγίζεις , Άνοιξη , μηδέ μ' απλώνεις χέρι

και δε σε βρίσκω πουθενά κι ανώφελα κοιτώ.

Θά 'ρθεις , δε γίνεται , θα 'ρθεις και θα σε περιμένω...

σα διψασμένη γη, βροχή και σαν τυφλός , το φως μου...

Μες τα λουλούδια σου κι εγώ , μ' αγάπη να διαβαίνω...

Αχ , έλα , έλα Άνοιξη , την ομορφιά σου δος μου.

ΠΡΩΤΑ Ν' ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ - ΑΝΝΑ ΜΠΑΛΛΗ

Πάντα σε πιάνω να βυθάς ,

στα μάτια μου κι εντός μου.

Απορημένος με κοιτάς

κι ας είσ' εσύ το φως μου.

Μες της ψυχής τ' απύθμενα

τα βάθη , μην βυθίζεις.

Θα βρεις παράξενα πουλιά

που μήτε τα γνωρίζεις.

Ειν ' η ψυχή μου , μακρινός

κόσμος με χίλια - μύρια

παράξενα. Αλαργινός ,

σαν κάποια Μοναστήρια.

Κι εσύ , γυρεύεις στ' άδυτα

να μπεις , να λειτουργήσεις.

Μα , μη κουράζεσ' άδικα ,

εκτός ... κι αν μ' αγαπήσεις.

ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ - ΑΝΝΑ ΜΠΑΛΛΗ

Σαν έχεις μεσ'το νου σου,

με συμπληγάδες κι Ατλαντίδες

να παλέψεις,

Να μην τσουρμάρεις πλήρωμα,

να μην ναυλώσεις πλοία.

Γιατί ο δρόμος , πιο μακρύς

θα γίνει,

κι αν θέλεις κάποτε να φτάσεις,

ξεκίνα μόνος.

Μα πριν να βγεις,

την αλλαγή , καν την θυσία .

Τις ήττες και τους πόνους,

εκείνους που η ζωή δεν πνίγει,

ούτε ξεχνά,

δέσε τους μέσα σου.

Ξεκίνα!

Κι αν ήττα θαν' το τέλος σου ,

μιαν ήττα μόνο,

θα θρηνήσεις .