Μια σταγόνα
χρειάζεται ο κόσμος.
Δίψα, δίψα
τα φύλλα μαραίνονται
χλωμιάζει η όψη
βαραίνει το πρόσωπο –
δεν κοιτάμε ψηλά.
Ακολουθούμε ράγες
αφώτιστους δρόμους
χωρίς πάλη.
Αισιοδοξία, αισιοδοξία
καταστρέφουμε
το άπλωμα του ορίζοντα.
Μέσα μας ψάχνουμε,
ωστόσο,
σιωπηλά, ανεξακρίβωτα
ό,τι αποτελεί
Πάθος για ζωή.
*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ:
