ΙΛΙΓΓΟΣ - ΜΑΙΡΗ ΡΩΜΑΙΟΥ

ΙΛΙΓΓΟΣ

σαν πρόλογος

Δικαίωμα,
στην ασταμάτητη πορεία της αγάπης,
στο μεγαλείο της ερωτικής ασωτείας,
στο ηδονικό πέρασμα της σαρκικής ταπείνωσης
στο στίγμα «αγαπώ – αγαπιέμαι»
«νικώ – συνθλίβομαι».
αιώνες τώρα,
έχουν
οι άνθρωποι.
Θα ήταν παραφωνία, εγώ,
γεννημένη στους αστρικού κύκλους
του Τοξοτικού αστερισμού,
να αποτελούσα εξαίρεση.
Δεν φαντάστηκαֹ απλώς, έζησαֹ
και το θεωρώ ευλογία,
υπέρτατο αγαθό.
Πέρασα στους ευτυχούντεςֹ
ονομάστηκα «λάτρις» και «λατρευόμενη»
συγχρόνως.
Ήπια τον ήλιο, κι ανταμείφτηκα
με μια σπάνια ανάταση,
με μια άφθαρτη πραμάτεια ψυχής και σώματοςֹ
με φως, πολύ φωςֹ τόσο,
που οι νύχτες μου ακόμα και τώρα φέγγουν
και σε οραματίζονται,
άντρα αγαπημένε,
«Γίγαντα, της αμαρτίας δωρητή,
του άγιου Οκτώβρη…»

Μαίρη Ρωμαίου