Το φως έσπασε την πορεία στον καθρεπτισμό του,
Πάνω στο παράθυρο που το διέπρεπε.
Κι όμως, σε στένευε τόσο η νύχτα που οι λέξεις
αποκοιμήθηκαν στο αθάνατο.
Σαρκοβόρες σελίδες μάτωναν τα μεσάνυχτα.
Οι παλάμες έσφιγγαν τη σιωπή.
Αδυσώπητο υγρό τινάσεται στο στήθος του κρεβατιού.
Ποιά μορφή ήσουν πάλι;
Το ποίημα ή το άγαλμα;
Από την ποιητική συλλογή του Αλέξανδρου Δαμουλιάνου
"ΘΕΟΣ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ"
(15 - 7 - 2006
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου