Είναι δω, είναι δω..
και το πρόσωπο της πεθαμένης που την είδε ο ήλιος
και η πέτρα που τίναξε η μοίρα καταπάνω της
από το παρελθόν-
χειρονομίες, φερσίματα, βοή: είναι δω
ακόμη μια φορά
εμποδίζοντάς με να προχωρήσω.
Μα
αν αυτός που είπε πως η γη είναι μια σκέψη τ’ ουρανού,
μπορεί απόψε να μου τραγουδήσει τόση λύπη
αγγέλου σίγουρα
πιστεύω το λόγο του!
Μόνος.
Μονάχα με την σκέψη για σύντροφο:
άσχημη σκέψη, κακός σύντροφος-
όλοι οι δρόμοι
καθένας τους κι απ’ αλλού
βγάζουν σε σένα:
μακάβριο χαμόγελο του λυπημένου-
τι περιμένεις λοιπόν
αυτό είναι πίδακας της στενοχώριας: το στήθος μου,
ηθικέψου στο μάταιο!
Η ιστορία ανάθεμα!
Αυλίδα – Ηράκλειο 1980-1982
2 σχόλια:
Κάποιες φορές δεν μπορώ ούτε να φανταστώ πόσο ωραία μπορεί κάποιος να παραθέσει ένα ποίημα μου, να το μετουσιώσει!
Με μία μόνη ζωγραφιά!
Την ευτυχέστερη καλησπέρα μου!
Ευχαριστώ πάρα πολύ για το ευγενιό σχόλιο σας.
Πάντα προσεγγίζω με σεβασμό τα ποιήματα .Να είστε πάντα καλά !
Δημοσίευση σχολίου