Σκληρή μνήμη - Κώστας Παπαποστόλου

Μετά τόσον καιρό

Μπορώ ακόμα να θυμάμαι

Θολά το πρόσωπό σου,

Σαν ένα παλιό ίχνος μνήμης

Απροσδιόριστα οδυνηρό,

Έγινες πια σκιά

Όχι γυναίκα,

Όσα δεν τολμήσαμε

Όσα δεν θέλαμε στ’ αλήθεια,

Τα αφήσαμε χωρίς γενναιότητα,

Υποκύψαμε στη συνήθεια,

Ένοχοι,Σχεδόν νικημένοι,

Αφεθήκαμε στο χρόνο,

Αφού από καιρό είχαμε

Βάλει πλώρη,

Να αφανιστούμε.

Ίσως τώρα, που λείπεις οριστικά

Και σβήνουν τα μάτια σου,

Όπως σβήνει η βροχή

Τις πατημασιές στο σκονισμένο δρόμο,

Τώρα που σε άλλο τόπο

Γερνάς,

Χωρίς φωνή

Χωρίς βήματα

Και ξέρω πως φοβάσαι,

Να έρχεσαι το βράδυ στα όνειρά μου,

Δροσερή κι αγαπημένη,

Όπως τότε

Κι ας μου λείπεις για πάντα.