
Χέρια απλωμένα
μέσα στη σκέψη και στα σωθικά
με τραβάνε στις τέσσερεις
γραμμές των οριζόντων
διαμελίζουν τις λέξεις μου
κι αφήνουν τα κομμάτια
στους δείχτες του ρολογιού
μετέωρα να ταξιδεύουν.
Οι φλέβες τεντωμένες
τυλίγονται με μίσος
γύρω απ το κορμί
που φλέγεται την αγωνία
αβέβαιης αναζήτησης
σε ουδέτερη ζώνη ανάμεσα
στη Πύλη του Αχέροντα
και μια μακρινή Ιθάκη.
Κι εσύ ακροβατώντας
στη τεντωμένη γραμμή
που δένει τα σκοτάδια
με το θαλασσινό ξημέρωμα
υφαίνεις με σεντεφένια ηλακάτη
στίχους από χρωματιστές κλωστές
και ρίμες μεταξένιες
τα σταυροδρόμια να σημαδέψουν.
ΠΗΓΗ:ΠΝΟΗ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ
2 σχόλια:
Λευκέ λύκε
κινείς την ποίηση περί τον αρχέγονο άξονά της!
Χαιρετώ σε!
Σε ευχαριστώ Στρατή,
προσπαθώ να είμαι συνεπής όσο και αφοσιωμένη !
Χαίρε!
Δημοσίευση σχολίου