Picture by Sem Alain
Κάθε πρωί φοράω ως πανωφόρι τη μοναξιά μου
κλείνω την πόρτα πίσω μου
και πηγαίνω στη στάση
για να πάρω το λεωφορείο.
αναμένω σιωπηλός
μαζί με τους υπόλοιπους ζωντανούς-νεκρούς
αλλά το πανωφόρι με βαραίνει στους ώμους.
Κι ύστερα έρχεται το λεωφορείο
κι 'ολα ξεχνιούνται μονομιάς
καθώς βυθίζομαι στη δίνη της εργασίας.
ως το επόμενο πρωί
που θα φορέσω πάλι το πανωφόρι
και θα σύρω τα βαριά βήματά μου
μέχρι τη στάση.
Από την Ποιητική Συλλογή :Θροίσματα Θανάτου
2 σχόλια:
Σας ευχαριστώ θερμά για τις αναρτήσεις και για τις πολύ ταιριαστές εικόνες που τις συνοδεύουν!
Είναι τιμή μου κ.Λυκομήτρο!
Σας Ευχαριστώ πολύ !
Δημοσίευση σχολίου