Ενδοσκοπόντας... Σταύρος Βαρβέρης

Ενδοσκοπόντας, οσφράνθηκα το γιασεμί του έρωτα

και μια Αφροδίτη το πότιζε αυγή να μεγαλώσει.

Ο κόσμος είπα- μετρά με σκότος τα έργα του

κι εγώ στην ίδια μοίρα έγκλειστος,

απολογούμαι στην ποίηση.

Δίχως έρωτα προς τον ήλιο, το χαμομήλι ,

ποτέ δεν θ' άνοιγε τα φτερά του.

Δίχως έρωτα τα χρώματα θα αναζητούσαν τ' όνομά τους

και ο Μάης μια άνοιξη,

ο Αύγουστος μια ακρογιαλιά να λούει το σώμα του 

και ο Σεπτέμβρης τη μελαγχολία του.

Το κόκκινο! Το κίτρινο! Το βαθύ γαλάζιο! Το πράσινο!

Όλα με φως και έρωτα καμωμένα,

σαν αυτό το ρόδι μέσα μου

που παλεύει με τον θάνατο.