Οι Ευγενέστατες Κυρίες με τις Ευγενέστατες μάσκες
κρατώντας χρυσοκεντητές ομπρελίτσες εξαγοράζουν Ντροπές
Καλογυαλισμένες Φαντασιώσεις
Ζαλίζονται...
Δένονται με Φλυαρίες πλουμιστές
Βάφονται...
κάτω από Art Nouveau χαμόγελα
μέσα σε Σπάνια μυροπωλεία
Σε αγκαλιάζουν...
σε αγκαλιάζουν Τρυφερά!
κι ας προσπέρασες με Αγένεια. Αφηρημένος ίσως,
με δυο Πινέλα κι έναν Ήλιο στην Τσέπη
κι ας τριγυρίζεις καρφώνοντας οργασμούς στις προχτεσινές Πόρτες
μαγκώνοντας μια Παράβαση
σε κάθε ανομολόγητη Πορσελάνη
ρωτούν οι Κυρίες δαγκώνοντας τα ολόφρεσκα χείλη τους,
ρωτούν Ξυπόλητες,
υπογράφοντας άναρθρες Νωπογραφίες σε Κατακόκκινα σεντόνια
Πώς… Πώς… Πώς…
οι Ευγενέστατες Κυρίες με τις Ευγενέστατες μάσκες,
ξέρουν μόνο να ρωτούν...
Κι όμως σε αγκαλιάζουν...
σε αγκαλιάζουν Τρυφερά!
και ίσως, πότε-πότε συγχωρούν!
...
Δημήτρης Ξυδερός
Από τη ποιητική συλλογή «διαΣταύρωση ΧωΡίς φανάρια». ΗΡΙΔΑΝΟΣ 2011
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου