Ξημέρωνε δεν ήξερα τι να αφήσω στο κατώφλι.
Άφησα έναν κελαϊδισμό, τις περήφανες λαλιές του μακρινού κόκκορα,
μια παρτιτούρα των άστρων, την καμπάνα του όρθου
και μιά πατρίδα να ταξιδεύει στο γαλάζιο που της έμελλε.
Ξημέρωσε. Το γάλα είναι στο κατώφλι
κι ας το χρωστάς. Πάλι ο Γιάννης της κυρα Σοφίας
θα σπινιάρει τον γάιδαρο, εγώ θα κρατάω της καρδάρες
θα τρέχουμε στα περβόλια,
σπίτι σπίτι,
μπαξέ, μπαξέ
θα μάθουμε να αγαπάμε.
9-3-2016 Σταύρος Βαρβέρης.
Photo by vbagiatis
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου