Με κάλεσες, έπειτα από αιώνες
και ανταποκρίθηκα.
Ολόγυμνη, στον ναό του έρωτα μας,
μου γνέφεις
και με τά ολογυμνα μου μάτια σε ακολουθώ,
όσο λαμπυριζεις σαν έντομο ή διαμάντι, από τα ιριδίζοντα πολύχρωμα φώτα,
που εισβάλουν από τα βιτρό των παραθύρων.
Ξαπλώνω με τα ρούχα.
Ακουμπάω πρώτα την πλάτη μου
και σαν γρανάζι το στρώμα κουμπώνει ακριβώς πάνω στην ραχοκοκαλιά μου.
Αμέσως τα χέρια σου και τα πόδια σου τυλίγονται γύρω μου και κατευθύνουν κάθε μου επιθυμία που είναι δική σου.
Τα άκρα σου μακραίνουν και με τυλίγουν σε απειράριθμες σπείρες.
Θεϊκό σχήμα ο κύκλος,
σαν τα μάτια σου, σαν την αγκαλιά μας,
σαν το κενό που άφησες όταν μου ξερίζωσες την καρδιά.
Η ζωή και ο θάνατος κύκλος,
εκεί μέσα βρίσκω τον Θεό.
Μα όσο ο κύκλος μου είναι τρύπα θα είμαι νεκρός,
ένα με το κρεβάτι,
γρανάζι που γυρίζει νομίζοντας πως ζει, ενώ απλά υπάρχει.
Παναγιώτης Ι.Ε. Βασιλείου
Αθήνα // 2017
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου