ΣΤΙΧΕ - Ελένη Βαρθάλη

Στίχε, λυτρωτικό καταφύγιο,
απόσταγμα βασανιστικού μόχθου
με σώμα σφριγηλό κι ακόρεστα μάτια,
σφυρηλατημένη αποτύπωση της ψυχής,
εμφορούμενη από άχρονη μνήμη.

Στίχε, μετριοπαθή και κομπορρήμονα,
ουτοπικέ και δύσθυμε,
εσύ που ξέρεις πότε μονοιάζουν
και πότε φιλονικούν οι λέξεις,
είσαι το πάθος που θα μερώσει στο ζύγισμα,
εσύ που την αμεριμνησία αγάπησες
την άγνωστή σου φίλη
κρατώντας την καθαρότητα στα παιδικά σου μάτια.

Στίχε, ως πότε θα σε λοιδορούν οι λεξηκτόνοι,
εσύ που υπερίπτασαι του χαμού σου
αξιώνοντας το φως,
εσύ που κυνήγησες άγρια το Θεό
με εμμανή προσήλωση•
θυμήσου,
όσοι το ελεύθερο πνεύμα σου φοβήθηκαν
λιγότερο από το θάνατο
μη γυρίσει το μάτι του επάνω τους ο Πανόπτης,
να σωθούν δε θα προλάβουν.

Στίχε, όταν θα σέρνεις τα πόδια σου
κάτω απ’ το βάρος των πραγμάτων
να θυμάσαι...
είσαι η φτερούγα της θνητής μου υπόστασης,
η πλήρωση του ανικανοποίητου ανάμεσα στα χάσματα
σκορπίζοντας μία χούφτα ασημόσκονη
στα μαλλιά της αιωνιότητας.


(Από τη συλλογή "Χρονολισθήσεις", εκδόσεις Ιωλκός, 2020)

...

Αrtwork by Christian Schloe