Σε βλέπω να γλιστράς
μέσα στο ανάσκελο σκοτάδι
με χέρια εκτεινόμενα
σαν βέλος πλανώμενο του ανέμου
σαν άτομο που στροβιλίζεται
στο αόρατο κενό
για να κατασκευάσει έναν κόσμο
που θα μπορεί να αγγίξει με το δέρμα του.
Σε βλέπω να ανυψώνεσαι σαν άγγελος
στο βάθος μιας πυκνής σιωπής
εκεί όπου συνωστίζονται
χιλιάδες λέξεις
ενώ εγώ εξακολουθώ
να παραμένω μελαγχολικός
εκεί που η ένδοξη χαμέρπεια
εξασφαλίζει τη διαμονή στα επικείμενα
κρατώντας ανοιχτές τις πύλες
των κάτω κόσμων της αρχαίας αδράνειας.
Βασιλική Δραγούνη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου