Φως προελαύνον
στις επιμήκεις απολήξεις
της εύθραυστης ανατολής
στα μέρη
που αποδέχτηκαν
τα σκιρτήματα του χρόνου
στους αδιάλειπτους σηματοδότες
των μυστικών της ζωής
στα μονοπάτια της εγρήγορσης
του ελπιδοφόρου μύστη
της έκλαμψης
στις πρώιμες μεταμορφώσεις
της αυθόρμητης συγκομιδής.
Επήρεια φωτιάς
στα ύφαλα των ταπεινών
με τις επίμονες παρωπίδες
στα μάτια της πρότασης
με τα προεόρτια του χρέους
σημαίες αμφίπλευρες
ν’ ανεμίζουν
στον ιστό της παλίρροιας
με τα αργύρια της προδοσίας
πεταμένα
στα πόδια
των απυρόβλητων
της επαιτείας.
Ξέφωτο ανάτασης
στα χέρια των αργυραμοιβών
της αφύπνισης
σάλπισμα συσπείρωσης
στ’ αχνάρια του εφικτού
πληγή που αιμορραγεί
στο αλσύλλιο της φυγής.
Πρόθεμα χειραφέτησης
σ’ ένα χορό
φτιαγμένο από μετάξι
και άρωμα λουλουδιών
που μάζεψαν
από τον κήπο των θαυμάτων
τα παιδιά
με τις άδολες επιθυμίες
και τα έβαλαν
εγκόλπιο στο στήθος
για να μπορούν
να ονειρεύονται
ελεύθερα.
Λίκνο προσέγγισης
στις απόλυτες φωτοσκιάσεις
του νου
εκεί
που οι άγγελοι
αιωρούνται με χάρη
ντυμένοι στα λευκά
απαλλαγμένοι
από το κέρινο προσωπείο
της λήθης
έχοντας
τεντωμένα τα φτερά τους
ανέγγιχτοι
από τις πρωθύστερες επιδιώξεις
των πεπραγμένων
της πρόθυμης περικοπής.
Απόρροια σύμπραξης
με τα επίχειρα
της απρόσκοπτης συναίνεσης
των επιγόνων του απρόβλεπτου
να αφηγούνται
τις εφήμερες αντανακλάσεις
των χρωμάτων
στο πρόπυλο της ενοχής.
Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου