Πέταγμα... - Φωτεινή Αγγουριδάκη-Κουφογάζου

Μην αναλύεις την ψυχή του ποιητή

πνίγεται μέσ' τις σκέψεις η σαφήνεια

είν' αμετάφραστη αλήθεια του η γύμνια

σε όλα εκτιθέμενη, καθ' όλα ιμερτή

***

Αδιάφορα διαβαίνει 'κείνος τη σιωπή

τον προσπερνά του κόσμου η ορμήνια

βραδιές φωτιές, είν'τα δικά του μερομήνια

δεν ακλουθεί του όχλου έξω την πομπή

***

Δώσε αυτό, που κρύβεις μέσα σου βαθιά

κι άσε τους άλλους μια «συγγνώμη »να ζητάνε

πέρασμα κάνε , αυτό, που θέλει η καρδιά

***

στα μάτια κοίταζε Εσένα, τη φορά

κι αν φοβηθείς, δες τα πουλιά! ψηλά πετάνε

πάνω απ' τα μάτια μας ,ουράνια περιφορά

«Να σκέφτεσαι μονάχος φωναχτά...»

Πως φάνταζε στα μάτια μας μακρύ το καλοκαίρι

σαν ξεδιπλώνονταν σ' απέραντες ακρογιαλιές

κατάξανθοι οι μήνες του, του ήλιοιυ κοντυλιές

ώριμα στάχυα στον καιρό, μας παίρναν απ'το χέρι

***

Κυκλωτικά η θάλασσα μ' ένα δροσάτο αγέρι

κόρες και γιοί του ουρανού, της Δήμητρας ματιές

τα δειχνοήλια θάλλονταν σε πέλαγου αυγές

της μοίρας τους το δολερό, πύρινο' ταν μαχαίρι

***

Παγάνες στήν' η λησμονιά, παραφυλά τα βράδια

μ'ονείρατα και στεναγμούς, γλυκόπικρους καημούς

εκείνωνε, ανέκαθεν, πάλλοντ' από σφυγμούς

***

Τα παφταστέρια ορατά, αφήνονται σε χάδια

σε ξάγρυπνους από καιρό, άφοβους στα σκι-άδια

σπονδές προσφέροντας, κρυφά, απάνω σε βωμούς

Ανεμο-λόγιον

Λόγια μεγάλα αρμένιζαν, στου πέλαου το κύμα

ξεσήκωναν και θέριευαν μικρά, ρηχά σκαριά

η τραμουντάνα έδερνε, φέρνοντας τη σκουριά

κι ο ποιητής, βολόδερνε μέσ' στη δική του ρίμα

***

Άνεμοι, που για χάρη σας, πολλά έχουν γραφτεί

φυσήξετε ν'αλλάξουμε την πλεύση και τη ρότα

ο Αίολος από σιμά, κρυμμένος πάν’ στα χνώτα

με μια ψυχή, που νοιώθει, μόνον με την αφή

***

Μπαίνει στη γλώσσα εισχωρεί

λύνοντας τη σιωπή

αναταράζει τα νερά, βρέχει τα στεγανά

***

μας μεταφέρει στ'ουρανού

μαϊστρος και ροπή

χορεύει μεσ' στα σωθικά, ως χίλια ωσαννά!

...
 Φωτεινή Αγγουριδάκη-Κουφογάζου

Πηγή: Θυμοσοφείν  
...

Bιογραφικό
Από τα γυμνασιακά ακόμα χρόνια μου, με συγκινούσε η λογοτεχνία και δη ο Καβάφης. Είχε έναν ιδιαίτερο τρόπο να με αγγίζει με τη γραφή του. Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια μικρή κωμόπολη του Θεσσαλικού κάμπου. Οι γονείς μου, ήταν πάντα αρωγοί στην προσπάθειά μας να μορφωθούμε και να σπουδάσουμε
Τα πρώτα μου ποιήματα, γράφτηκαν στα 15 μου. Ήταν έντονα, επηρεασμένα από τις ανησυχίες της εφηβείας, τους προβληματισμούς και την πολιτική κατάσταση λίγο μετά τη μεταπολίτευση.
Πολύ αργότερα, τα βιώματα, οι εμπειρίες και οι απώλειες στη ζωή μου, με επανέφεραν δριμύτερα στη γραφή, η οποία λειτουργούσε λυτρωτικά κατά κάποιον τρόπο για μένα. Έγραφα τις σκέψεις μου, τα συναισθήματά μου και γενικότερα, ό,τι με απασχολούσε και με προβλημάτιζε.
Ένας εσωτερικός λόγος-χείμαρρος, που ξεχύνονταν πάνω στις λευκές σελίδες καθημερινά, εντατικά και ανακούφιζε την ψυχή μου.
Συμμετείχα σε κάποιους διαγωνισμούς της Ένωσης Λογοτεχνών Β.Ελλάδος, για τον «ερωτικό Μάη». Η συγκεκριμμένη συλλογή «Σονέτα» απέσπασε το βραβείο «ΑΝΑΚΡΕΩΝ » στον παγκόσμιο διαγωνισμό της Art international Academy το 2015
Ήταν τόση η χαρά μου γι'αυτό, που με ώθησε να κάνω την 1η μου έκδοση και να συνεχίσω. Σαν επιβράβευση, ήρθε αργότερα το 3ο βραβείο, για ένα ποίημά μου, στο περιοδικό ΚΕΛΑΙΝΩ το 2015 μια τιμητική διάκριση σε άλλο μου ποίημα στους Δελφικούς ποιητικούς αγώνες το 2015 η συμμετοχή μου στο διαγωνισμό «Δημήτρης Βικέλας», με ένα μικρό διήγημα για τις «χαμένες πατρίδες» με τίτλο «Ιωνική γης»,  έπαινος για το δοκίμιο «Αριστοτέλης , ο Σταγερίτης στοχαστής» του διαγωνισμού της Ένωσης Λογοτεχνών Β.Ελλάδος, 3ο βραβείο της Αμφικτυωνίας Ελληνισμού για τη συμμετοχή μου με δύο «σονέτα»
Τα ποιήματά μου είναι αναρτημένα όλα, σε ιστοσελίδες του διαδικτύου
και σε 3 βιβλία που εξέδωσα τα τελευταία 5 χρόνια
1. «ΑςΦωΔείλιΨυχής»
2. «στις μεταμορφώσεις του Χρόνου»
3. «σονέτα»