Οι διαβάτες στέκονται μονάχοι
στην ομίχλη.
Να, ξεκινούν πάλι.
Και oι νεκροί σαν σκιές
(άλλων εποχών)
βγαίνουν απ’ τα σπήλαια
ν’ ακούσουν – πάλι – τα παιδιά,
όπως προχωρούν μαζί με τους διαβάτες.
Αλλά ο χρόνος ούτε με τις κρυστάλλινες νύχτες
άλλαξε την ιστορία.
Έμεινε ορφανή στους δρόμους,
να τη ρωτούν διαβάτες και νεκροί :
«Πότε σταματάς;».
Κι αυτή σαν να ‘χει
αίμα παγωμένο στις φλέβες της,
απαντά :
«Δεν υπάρχει τέλος.
Μόνο δάκρυα για τα παιδιά.
Φως για τους νεκρούς.
Και δρόμοι με ομίχλη
για σας,
τους διαβάτες της νύχτας».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου