Ι
Αγάπη
Που γεννιέται με την καθημερινότητα
Που φθείρεται μαζί της
Που στο τέλος αφήνει έναν σπόρο.
Ενα μικρό Ευαγγέλιο
Σε δύο γλώσσες
ΙΙ
Φρεσκολουσμένο το κλαδί
απο ψιλή βροχή.
Χορευτά,απ΄τον αέρα χορευτά
Σπρώχνεται η πνοή μας.
Σχεδόν τα πάντα αντιφωνούν
Απειρους παραδείσους.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΟΥΝΤΟΥΡΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου