Η θάλασσα καταβροχθίζει τα καλοκαίρια μας
απέραντη και βαθυγάλαζη
σκϊάζει τις αναπολήσεις μας
νοθεύει με αλμύρα τις πληγές μας….
Σε συναντώ λουόμενο στα μπλε φεγγάρια της
το απεχθές αδιέξοδο, ένα αραξοβόλι στα μάτια μας
Οι γλάροι τσιμπολογούν τις μέρες μας
κι εμείς..
ακέφαλοι βαδίζουμε, σε σημείο τυφλό
η Ελπίδα παρακολουθεί αδιάφορη την ανυπαρξία μας...
τα κλήματα σιγουρεύουν το μέστωμα τον Αύγουστο...
με μαντινάδες διαχρονικής αξίας
σε μια γλώσσα πορφυρή...
να καθορίζει θέλει τις βραγιές
με την επανάσταση των τραγουδιών
και την παράδοση ακόμη σε εγρήγορση...
Αυτός είναι ο τόπος μας...
με τις χαρακωμένες του ουλές
με την τρυφεράδα των λέξεων, αλαμπρατσέ στο ταξίδι του...
Στις πληγωμένες σημύδες του, σηματοδοτούνται τα μελλούμενα...
...
Από τη συλλογή «στις μεταμορφώσεις του Χρόνου» (εκδόσεις ΑΡΙΣΤΑΡΕΤΗ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου