τα συρματοφόρα πλέγματα του κόσμου,
τυλίγουν τα σιωπηρά βράδια τις καρδιές μας
κι ακόμη μιαν Άνοιξη, με τα ψιχαλιστά της βλέφαρα
νοτίζει τις συνειδήσεις εκ βαθέων...
σαν το τριαντάφυλλο εκείνο τ'Απρίλη στη γλάστρα σου
που συνθέτει τα χρώματα στο φως,
απορροφώντας την ενέργεια απ'το χώμα...
οι λέξεις χάνουν το νόημά τους,
παραποιημένες, κείτονται στο χώμα,
η αποσύνθεσή τους, δεν είναι θέμα χρόνου
παρά,
ορίζει και ορίζεται απ'τη σιωπή μας
χωρίς Λόγο, Έργο, Νόημα....
στη συμμετρία της Φύσης,
στοχάζεσαι την ασύμμετρη απειλή τ' ανθρώπου,
φοράει τη θλίψη του, χτυπιέται με τις σκιές του...
κρατώ ένα Λόγο βαρύ, αρχαίας κληρονομιάς
Ουσία σπάνια και Σεβασμό...
«οι σοφοί άνθρωποι, παρηγοριούνται στα όριά τους»
αν ρίξεις ένα βλέμμα στο σύμπαν,
συνοδοιπορείς με την μεγαλοψυχία του.
Αυτός ο κόσμος μάτια μου, ...πόσο μικρός και άκληρος είναι,
δεν αλλάζει όψη
οι φτωχοί πάντα φτωχοί θά' ναι,
από δίψα και πείνα θα πεθαίνουν εσαεί...
δεν τα ζήσαμε όλα...
δεν τα είδαμε όλα...
Υπάρχουν 'Ανθρωποι εκεί έξω.
Υπάρχει πείνα, εΔώ, μέσα μας...
η πολλή δουλειά, θα μάς οδηγήσει γλυκά κι ωφέλιμα ως την θανή μας...
κι ο πόνος αυτός που ζούμε τώρα,
μας δίνει τη Σοφία, να τον διαχειριστούμε κατά το δοκούν...
---
Συμμετοχή στο διαγωνισμό
για τους 31ους Πανελλήνιους Ποιητικούς Αγώνες Δελφών 2016
της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών,
(απέσπασε τιμητική διάκριση)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου