ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ - Φωτεινή Αγγουριδάκη-Κουφογάζου

«Ποιητική ελεγεία»

-Ηώς-

Α

«η εντός και καθ΄ ημάς λεγομένη θάλασσα»

«η ημέτερη θάλασσα»

το δικό μας καταφύγιο ζωής και ευφορίας...

Φτερό της ιστορίας τ'όνομά σου,

καταγράφει τη δομημένη σου μορφή,

μεγάλη μου θάλασσα,!

Στην ιστορική σου αναδρομή, 

προσδιορίζεις καθοριστικά το ρόλο της εξέλιξης 

και του πολιτισμού

από τον Εύξεινο, έως το Γιβραλτάρ,

ποντοπορείς και σηματοδοτείς τα μελλούμενα,

με το εύγλωττο βάρος μιας μακραίωνης ιστορίας

με τον εύηχο λόγο μιας διαχρονικής πορείας...

Σ'αυτή την κλειστή θάλασσα του νου, 

οσφραίνομαι το φως

ιώδιο, αλμύρα μα και αίμα,

η αξιοπρέπεια των λαών, 

βουλιαγμένη στα μάβια σου νερά ...

θαμώνας του Ποσειδώνα...

που συναντά εκεί, ένα βότσαλο, 

ένα κοχύλι ουρανού,

μια σπιθαμή λεύτερης γης....

Η αξιοπιστία της Ευρώπης, 

καταποντίστηκε ολάκερη μέσα σου...

-Ηώς-

Β

Έλαμνε η Αργώ στον αστερόεντα,

πρόκωποι Αργοναύτες, οι ψυχές

στην απεραντοσύνη του ορίζοντα...

Η δική μας ποίηση, είναι εκείνη, 

που ματωμένη κείτεται στα πορφυρένια δειλινά του ήλιου....

Η ιστορία δεν είναι, παρά ένα διαχρονικό πένθος της μάνας,

που βλασταίνει με τα δάκρια των χαμένων της παιδιών.

Σ 'αυτό το πέλαγος της θλίψης, 

γεννιούνται και πεθαίνουν όλα,

Μικρές οι σταγόνες Μνήμης, σταγόνες ελάχιστης χαράς,

που λησμονάμε, καθώς χανόμαστε στην ανωριμότητα

της μετάφρασης και ανάλυσης των καιρών,

Η ουσία, αφήνεται στο διάκενο των ψιθυρισμών της νύχτας,

εναγκαλίζεται ολοκληρωτικά με τις σιωπές,

Μείνε στους βυθούς της, αφουγκράσου την

Η ελπίδα του κόσμου...

ψυχανέμισμα, στης πλεύσης το γυαλό

Γ

Κάποτε, διάβαζα για το αλάτι της θ-άλασσας 

και την ετυμολογία του...

Αυτή η μικρή, δασυνόμενη λέξη, από το Α άριστον,

Λ του Λόγου της, έως τον τελευταίο Σ, συριγμό του άνεμου,

είν' ο σημαίνων κραδασμός,

ταξίδι στ'απέραντο γαλάζιο της

Η σφαιρικότητα και η ολότητα της θεογονίας....

Γαλήνη ψυχών τα βάθια σου

Η δική μας ψυχή, δεμένη στους κάβους,

καρτερεί, 

να ξαναβρεί το χαμένο της μεγαλείο

Συντρόφια μου πουλιά,!

μετανάστες μου, 

των ξεχασμένων μας διαδρομών

Πελαγοδρομείτε σε ξένες πατρίδες, 

με ορθάνοιχτα μάτια,

με τον ήλιο να κατακαίει το βιός σας ολάκερο

την ελπίδα, να τσουρουφλίζεται στους παράλληλους μεσημβρινούς της

«Μεσόγειος του φόβου και των πικρών καιρών»

Δ

καράβια γίνονται οι σκέψεις μου

σ'αυτή τη θάλασσα, 

που η Αλήθεια μας ενώνει...

Με τη βροχή της αλμύρας, νοτίζονται οι θύμισες

η Μνήμη βρέχεται, με τη μπόρα της προσμονής

βυθίζεται, καταποντίζεται. σηκώνεται, ορθοποδεί

κι ελπίζει, 

πως, τα φαγωμένα βράχια, θα εκραγούν κάποτε, 

εκεί, 

καθορίζονται τα λάθη, που χρεώθηκαν να υπάρχουν

στα πελαγοδρόμια των σκέψεων...

ὤμοσσα.…

Ε

Τα δέκα χρόνια σου Οδυσσέα,

είναι η δική μας αιωνιότητα.

Αγκάθι που τρυπάει την καρδιά μας

κορμί, που νοσηλεύεται με Φως,

ενδύεται τα φεγγάρια σε Δύσης πορφύρα και ματώνεται...

Μοιρολόι των Σειρήνων ο απόηχος,

στο πέλαγος της Ψυχής σου, τρέφονται πληγές

Στα βάθη του γητεύονται,

σαν την Ιθάκη σου δεν άφησες ποτέ...

ΣΤ

Η Μοίρα των Αργοναυτών,

 σημαδεύει την πορεία μας ταξιδιώτη,

περιφρουρεί της νήσου, το άχραντο μυστήριο

Στην κοίτη των δακρύων της εναπόθεσα τα κοχύλια μου,

μια πανάρχαια συλλογή συνδαιτημόνων του Νου,

καθώς η πλημμυρίδα κόπασε,

η στάθμη κατέβηκε επικίνδυνα,

ξόμειναν πάνω στις πλαγιές απολιθώματα..

να θυμίζουν τις παρακαταθήκες μας....

Ταξίδεψα το κουρασμένο μου μυαλό 

στο άπειρο των στιγμών, 

τοπίο σελήνης έγινε το βλέμμα μου....

Στη λίμνη αυτή, με τα γαλάζια όνειρα,

που φαντάζει τόσο μακρινή στο χωματόδρομο

ενώνονται θαρρείς οι συμπληγάδες μας

Ζ

Μικρασία, Ιωνία, Κύπρος, 

Κυκλάδες, Δωδεκάνησα, Κρήτη

Συρία Μεσοποταμία Αίγυπτος 

 Εύξεινος, 

Προποντίδα, Αιγαίο, Ιόνιο, 

Κωνσταντινούπολη, Πειραιάς, 

Καλαβρία, 

Μασσαλία, Νάπολη, Μάλτα,  Γιβραλτάρ…

συμπληγάδες του Μύθου,

του Ομήρου γραφή....

Στους ελαιώνες της γης, 

ο Θεόφιλος, ζωγραφίζει το μάζεμα των σταφυλιών,

γεννιέται και μεθάει η Χαρά, χορεύοντας στη σκιά του πεύκου

και της βαλανιδιάς,

Στ' ακρογιάλια της ιστορίας,

 αντρειώνεται η προσωκρατική Σκέψη

Μίλητος, Έφεσος, 

Ηράκλειτος, Θαλής....

«γνώθι σαυτόν και μηδέν άγαν»

όμνυμι...

Η

Σε τούτες τις συντεταγμένες γραμμές του ορίζοντα, 

κυοφορήθηκε Φως...

σ'αυτή τη χαμένη ατλαντίδα, 

που ο Ησίοδος εξιστορεί στη θεογονία του,

οι θεοί «αεί γεωμετρούσαν »

με τ' άστρα, στα βάθη τ'ουρανού, 

τα κόκκινα κοράλια των βυθών σου, 

με τον πρώτο έλλοπα- θηρευτή,

 πρωτόλειους τους ήχους σου

δημιουργούσαν.

Θ

Στα Αιγαιοπελαγίτικα μονοπάτια της Σκέψης,

ριζώνει της Φιλοσοφίας το Νόημα, 

Ανάμεσα στα φυλλώματα της πρώτης δημιουργίας....

Στους ήχους του αυλού ξημερώνονται οι Μούσες σου

κι οι ήχοι...στο φλοίσβο των κυμάτων,

Κίνηση ορογενετική,

καλπασμός των άγριων αλόγων

σηματοδοτεί της αγλωσσίας το νόημα....

Πανάρχαιο σταυροδρόμι πολιτισμών,

βουτιά βαθιά στις άκρες των αιώνων....

«ετερόκλιτη θάλασσα»

Κυριαρχείς με ενότητα, στη διαφορετικότητά σου

θάλασσα στη μεσογή,

ξεχωρίζεις, διαχωρίζεις, τρέφεις και τρέφεσαι

Δεν είσαι Ένα τοπίο μόνο στα μάτια μας,

είσαι τ' αμέτρητα τοπία του Νου

εσύ, διαδοχή των θαλασσών του γρίφου,

Κρυμμένοι θησαυροί σου στους βυθούς ,

γλείφουν ακρογιαλιές, π' ορέγονται οι άνθρωποι κι απομυζούν....

...

Φωτεινή Αγγουριδάκη-Κουφογάζου