Δεν βλέπεις, κοιτάς,
ψάχνεις το εύκολο,
αναλώνεσαι στο γρήγορο και καταναλώνεσαι γρήγορα.
Τρέχεις μακριά,
τάσεις φυγής,
μανία καταδίωξης.
Σπαταλάς ό,τι σου άφησε η καθημερινότητα,
ό,τι όμορφο δεν πρόλαβε να σου συνθλίψει, το πετάς έτσι απλά από το παράθυρο,
το αφήνεις να ψυχορραγεί χωρίς να κοιτάς,
ώσπου περνάει κάποιος άλλος το πατάει και το αποτελειώνει.
Πας από τον επόμενο στον επόμενο μέχρι να σε αποτελειώσει κάποιος,
σαν να εκλιπαρείς κάποιον να σε δολοφονήσει με τον πιο φρικιαστικό τρόπο,
αρκεί να μην βλέπει κανείς, εκείνη μονάχα την στιγμή.
Δεν αγαπάς τίποτα τελικά,
δεν αγαπάς τον εαυτό σου,
ούτε καν τα μάτια σου, το πρόσωπό σου, το σώμα σου.
Κάθε τι πάνω σου σε αηδιάζει.
Σπαταλιέσαι μαζί με τα χρήματά σου(νομίζοντας πως κάτι θα αποκτήσεις)
και η αξία σου πέφτει.
Ο επόμενος θα σε εκτιμήσει λιγότερο,
θα σε πάρει δίνοντάς σου λιγότερα.
Φθείρεσαι, δεν ανανεώνεσαι, κάθε μέρα που περνά περισσότερο,
γερνάς.
Μια μέρα, θα γυρίσεις πίσω, μετά από το μεγάλο, “όμορφο” και κουραστικό ταξίδι σου, σε εκείνον που πραγματικά ήταν διάφανος και σε άφησε να καθρεφτιστείς μέσα του.
Θα κοιτάξεις γεμάτη ντροπή στα μάτια του, μα δεν θα σε αναγνωρίσεις.
Τότε μην αναρωτηθείς που πήγε ο έρωτας, αφού ούτε εσύ δεν θα είσαι καν εκεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου