Στην καταχνιά της θάλασσας,
εκεί μέσα στο όνειρο
αγγίζουμε τους αναστεναγμούς της ηδονής.
Ένας κόσμος επιρρεπής στην ασφυξία
να πεθαίνει στη σκήτη των ονείρων του.
Μπροστά μας να περνά η νύχτα
αναλαμπές μνήμης που γλιστρούν
κάτω απ'τα μάτια μας.
Ένα δάκρυ που ξεχείλισε,
μια απόγνωση που τις ψυχές διάβρωσε,
να ταξιδεύουν καταμεσής
στο πιο όμορφο τοπίο,
συντροφιά με τα καθρεφτίσματα της νύχτας.
Στην καταχνιά της θάλασσας
εκεί που τα φεγγάρια χάνονται
χυμάει ο ουρανός
ν'αφουγκραστεί τα πάθη μας.
Κρατώ κάμποσες χούφτες θάλασσα...
κρατώ μέσα μου τις ανταύγειες του έρωτα.
Carpe.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου