ΑΝΔΡΑΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ - Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου

Ψηλαφίζοντας στο σκοτάδι
τα τοιχώματα του νου
έψαχνα μια χαραμάδα φωτός
πρόκριμα ελπιδοφόρας φυγής
που θα μ’ έπαιρνε μακριά
πέρα από τις αγκυλώσεις της ύφεσης
έτσι όπως ήταν προσκολημένες
στις παρυφές των χαμένων ευκαιριών
κι έρχονταν σαν χίμαιρες
να με βυθίσουν στο κενό της πλάνης.

Το μοναδικό άνοιγμα που βρήκα
μ’ έβγαλε στο διπλανό ξέφωτο
πλημμυρισμένο μ’ ευωδιές
από ανθισμένα αγριολούλουδα
κι ολούθε γάργαρα νερά
που κυλούσαν ανέμελα
σαν δροσερό άγγιγμα
στο μάγουλο της Άνοιξης.

Εκεί είδα λυγερόκορμες νεράϊδες
να χορεύουν με αέρινες κινήσεις
γύρω από τον βωμό του ελέους
και κάθε τόσο ηχούσαν παιάνες
για την επέτειο
της υπέρτατης αρμονίας.

Έφτιαξα βαρκούλες από χαρτί
και τις άφησα να ταξιδέψουν
στο ποτάμι του χρόνου
μαζί μ’ ενα μπουκέτο όνειρα
διακοσμημένο
με βελούδινες αντανακλάσεις
πρώιμου λυκαυγούς
και μια γιρλάντα
από πολύχρωμες υπομνήσεις.

Ένοιωσα στους ώμους
να φυτρώνουν φτερά
να με καλούν
σε αυθόρμητο πέταγμα
μέχρι το βουνό
της άδικης συγκομιδής
να δίνουν ώθηση
μέσ’ από τον ζωογόνο αέρα
να με οδηγούν ολόισια
στον απόκρημνο βράχο
με τις αιχμηρές απολήξεις
σύμβολο της αιώνιας θυσίας.

Μέσ’ από καπνούς και κραυγές
αντίκρισα τον ευεργέτη άνδρα
να σπαράζει
στη θέα του πουλιού
με το ατσάλινο ράμφος
που του κατάτρωγε τα σπλάχνα
κι αυτά γεννιόντουσαν ξανά
ώσπου να ’ρθει και πάλι
την επόμενη μέρα
ο ανελέητος τιμωρός
για ν’ απολαύσει
το μακάβριο γεύμα του.

Αναρωτήθηκα
γιατί η φωτιά ήταν τόσο ακριβή
σε καιρούς απόλυτης κυριαρχίας
του μύθου
γιατί το αδηφάγο πουλί
τιμωρούσε με τόση σκληρότητα
αυτόν τον άνδρα
που υπέπεσε στο αμάρτημα
της άδολης αγάπης
για τον άνθρωπο.

Τότε θυμήθηκα τον τελευταίο πόλεμο
όπου το σίδερο ξέρναγε φωτιά
και σκορπούσε θάνατο
δίχως οι αυτουργοί του πόνου
να λογαριάσουν
τα αμέτρητα κουφάρια
και την λίμνη αίματος
που κοκκίνιζε το χώμα
της άνυδρης γης.

Έστρεψα αλλού το βλέμμα
και προσπέρασα
τον βράχο της τιμωρίας
για να πετάξω
σε άλλους ουρανούς
ανεύθυνης ευωχίας.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου