Πανσέληνος - Κώστας Καρούσος

 Η ευτυχία συναντιέται στη ψυχή

όπως ξεχερσώνεις το λόγο

κι΄ο ήρεμος διανομέας της λήθης

αναβιώνει τα ολύμπια των Ελλήνων

σαν την απόσταση που μικραίνει το χρόνο

κι΄όλα γίνονται μάτια στο άπειρο.

Τι ευλογία κι αυτή!

Ένα βαθυσκάφος ξεκίνησε μέσα μου

κι΄έφτασε το γαλάζιο,

σαν αχνολύπη τ΄ουρανού, σαν άγκιστρο κάτοπτρο,

σαν διαβατάρικο κύτταρο της λέξης

σαν αυγουστιάτικο ροδόχρωμα του στίχου.

Της μνήμης το ανθολόγιο μας αντιγράφει

όπως διπλώνεις την ελπίδα

και κόβεις το χρόνο στη μέση.

Ακάλεστος κηδεμόνας παροτρύνει

την εμπέδωση του παρόντος

ώσπου να γίνει ενόραση κοσμική!

Σαν αυγουστιάτικο θάμπος

μεσουράνησε το ατλάζι της.

Ω Πανσέληνος ενέδρα της ποίησης!