ΥΠΟΣΧΕΣΗ - Μανώλης Αλυγιζάκης

Καλά το ξέρω — είπε

κανείς δεν θα `ρθει στο σταθμό

να μ’ αποχαιρετίσει

καλά το ξέρω

οι λέξεις πού είπα απελπιστικά

ξεπήδησαν απ’ τ’ αυτιά τους

πανάρχαια αθωότη

που `γινε σημερνός καταναλωτής

του μήνα νοίκι να πληρώσει

και ν’ απολαύσει τη σταφιδιασμένη

σιωπή μοναχικό του χτυποκάρδι

κι ωρίμασα πολύ λεπτός ψέμματα για να λέω

που σαν λεπρός θα κουβαλάω το κορμί

φλοιός καλαμποκιού απ’ τον αγέρα

στο πεζοδρόμιο φυσημένος

εκεί που αδάκρυτος καραδοκεί ο Χάρος.

Καλά το ξέρω — είπε

χαρούμενος το τέλος προσδοκώ

σ΄αυτόν τον ήσυχο του πόνου δρόμο

μα πριν να φύγω υπόσχομαι

στους λίγους που μ’ αγάπησαν: το ίδιο

τραγούδι θα σας τραγουδήσω

και την επόμενη φορά.

PROMISE

I know it well—he said

no one will come

to the station to say goodbye

I know it well

for the words I spoke

bounced hopelessly off their ears

the old times innocence 

turnedinto today’s consumer

to pay this month’s rent

enjoy the dried up prune

of silence in single heartbeats

and I grew too soft to lie

like a leaper I’ll carry my body 

husk of a corn

windblown to the sidewalk

where the tearless Hades lurks 

I know it well — he said

joyously I long for the end

in this narrow street of grief

yet before I leave

a promise I’ll make to the few

I have befriended: the same song

I’ll sing for you next time around.

...
Μανώλης Αλυγιζάκης   : Πλήρες βιογρφικό.