Κάτι φορές το φως αρνείται να πεθάνει ... Στρατής Παρέλης

Κάτι φορές το φως αρνείται να πεθάνει
Και συλλαβίζει τις υπέροχες διαφάνειες του ως αργά το απόγεμα

Που οι κουρασμένες ψυχές των δέντρων
Φιλοξενούν τα αρχαία πουλιά
Που κουρνιάζουν επάνω τους νυσταγμένα.

Η ζέστα γράφει την επωδό
Μίας ακόμη μέρας του καλοκαιριού-

Μια ολοστρόγγυλη ζέστα
Που χωράει του Ιουλίου τα ρήματα..

Η ζωή είναι εύκολη- επηρμένος είναι ο θάνατος
Που κρύβεται πίσω απ’ την ασθενική ανάσα.

Και το βράδυ
Αντηχούν τα βιολιά των παρά την θάλασσα δέντρων
Αφήνοντας να εννοηθεί δύσκολη που είναι αλήθεια
Η κάθε μια συντριπτικά νικηφόρα μελωδία
Του έρωτα των όντων..