Φυγαδεύω τον δανεικό μου πόνο
Με γράμματα εύθραυστα θαρρώ σε μια σπηλιά.
Φορώντας την αντικανονικότητά μου
Πίνοντας χάρτινα φιλιά ,καθώς διψώ.
Περπατώντας μέσα από την καταιγίδα της ζωής.
Κι ύστερα..
Ποιος είσαι εσύ λοιπόν που προσπαθείς να κατασπαράξεις την μνήμη
μου
Να βαλσαμώσεις τις ήττες μου μαζί με τα σύννεφα των σκέψεών μου
Μάθε πως ανηφορίζω αργά
στο απόκρημνο μονοπάτι
καθώς το πικρό δηλητήριο της συνήθειας με τυλίγει σα φίδι που
λιμοκτονεί.
Δεν πτοούμαι.
Είμαι σίγουρη πια πως σε λίγο η λύπη θα τραπεί σε γιορτή!
...
Aπό την ποιητική συλλογή: Whisky Nights της Αλεξάνδρας Κολιγιώτη
Εκδόσεις Ποιείν (2020)

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου