ΚΑΙΤΗ ΛΥΤΡΑ, - ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ - Ο ΘΡΗΝΟΣ ΜΙΑΣ ΑΝΟΙΞΗΣ - ΘΑ ΗΘΕΛΑ

Το γέλιο που χάθηκε

Σαν έρθει η Άνοιξη

Χρυσοκέντητο καράβι θ' αρματώσω

Να ταξιδέψω στα πέρατα του κόσμου

Για να συλλάβω τα χαμένα όνειρά μου.

Κι αν τό'χει και τα κύματα θεριέψουνε

και το καράβι μου βουλιάξει

Θα πάρω τα θρύψαλα του καραβιού

Και τους αφρούς των κυμάτων

Ν α ζωγραφίσω

"ΤΟ ΘΡΗΝΟ ΜΙΑΣ ΑΝΟΙΞΗΣ"

_____________

Το γέλιο που χάθηκε

Θεέ μου ! Πως χάθηκε το γέλιο!

Μέσα στο θλιβερό απόσταγμα

του χρόνου.

Τα χρόνια που κύλησαν

έχουν κρεμάσει τις όμορφες κούκλες

Στα γυμνά κλαριά των δένδρων...

Τις παγωμένες νύχτες του χειμώνα

Το κρεμασμένο γέλιο τους αντηχεί

Σαν ξεχασμένο παιδικό παραμύθι...

____________

Θα ήθελα

Θα ήθελα τα ρόδινα χείλη σου

να ήτανε κρυστάλλινο ποτήρι

με κόκκινο κρασί

Και να τα'πινα γουλιά γουλιά

θα ήθελα να ήμουνα

Ανοιξιάτικο αεράκι

να σου χάιδευα το πρόσωπο και τα μαλλιά.

Πολύ θα ήθελα

Να ήμουνα γοργόνα γαλανή

Και συ Καραβοκύρης.

Να τραγουδούσαμε στο πέλαγος

τον έρωτα μαζί!