τι πλανόδια που είναι η θλίψη
τι βλέμμα ωριμάζει στο σκοτάδι
τι φεγγάρι ταξιδεύει ως το στήθος
κλωθογυρίζει μυροβόλος εσωτερική αύξηση
μορφασμοί απουσίας
στη ρημαγμένη επιφάνεια του ποιήματος
ρυτίδες του σώματος και της ψυχής
απ’ την αρχή να φτιάχνεις
είναι συνθηκολόγηση
με το παιχνίδι του θανάτου
τουλάχιστον
αν φεύγαμε την κάθε μέρα
κάτι κερδίζεις
απ’ την ανασύνταξη και τον απολογισμό
συλλογή μοναξιάς λέξεων
εις αύριον σπουδαίες μυοσωτίδες
γηράσκω αεί μέσα στη νοσταλγία σας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου