τι τέξεται η επιούσια έκφραση;
ποιο γόητρο ξοδεύουνε οι λέξεις της;
σε ποιο λημέρι αποκοιμήθηκε σειρήνα έμπνευσης;
κι η κολομπίνα της ερπυστιοφόρο όνειρο
γιατί τυλίχθηκε στις κόκκινες κλωστές και την ανέμη;
μήπως αναρωτιέσαι ανέξοδα
κλώθοντας δίκλωνες κραυγές απ’ την αφάνεια σου;
μα εγώ δεν είμαι παρά το άθυρμα
στις κλαίουσες μονομανίες μου...
όμαιμος σε μια λάμψη σαν της αστραπής
ένα δοξάρι αφιόνι διάττων αστερισμός
στων υακίνθων την ουράνια σκάλα
σ’ ένα ενάλιο κορμί ως τα πλάτη ηχηρών ανέμων-
ψυχή μου διάτρητη στη ρότα άσφαιρου τοπίου
μηδέν εις το πηλίκον υψικαμίνου σώματος
στα χείλια του ασφοδέλου μια πολιτεία πασχαλίτσες
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου