Ουτοπικές συνουσίες,
πόθοι της μιας βραδιάς
που μια μελαγχολία σκηνοθετεί.
Οργασμοί του ανεκπλήρωτου
και η ηδονή να 'ναι πάντοτε απούσα.
Φιλιά, που στάζουν γεύση μοναξιάς,
χάδια που η απόγνωση
σαν εκτροχιασμένο βαγόνι
οδηγεί στις ράγες των σωμάτων.
Και το ξημέρωμα να βρίσκει
κορμιά μόνα σε νοτισμένα υγρά σεντόνια
που τα τυλίγει μιας γκρίζας θλίψης
ένα άρωμα βαρύ.
Από την ποιητική συλλογή του Τάσου Σταυρακέλη
"ΔΡΩΜΕΝΑ ΨΥΧΗΣ"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου